و روايت كرده است شيخ صدوق از ابو بصير گفت : مشرّف شدم خدمت امّ حميده امّ ولد حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام براى تعزيت حضرت صادق - صلوات اللّه عليه - پس آن مخدّره گريست و من نيز به جهت گريهء او گريستم .
پس از آن فرمود : اى ابو محمّد ! اگر مىديدى حضرت صادق عليه السّلام را در وقت موت همانا امر عجيبى مشاهده مىكردى . چشمهاى خود را گشود و گفت : جمع كنيد به نزد من هر كسى كه ما بين من و او قرابت و خويشى است . پس ما نگذاشتيم احدى را از خويشان او مگر آن كه به نزد او آورديم ، . پس آن جناب نظرى افكند به سوى ايشان و فرمود :
انّ شفاعتنا لا تنال مستخفّا بالصّلاة . « 1 »
همانا شفاعت ما نخواهد رسيد به كسى كه استخفاف كند به نماز . ( يعنى نماز را خوار و سبك شمرد و اعتنا و اهتمام به آن نداشته باشد ) .
[ دفن آن حضرت ]
و روايت شده از عيسى بن داب كه چون جنازهء نازنين حضرت صادق عليه السّلام را روى سرير نهادند و حمل كردند به سوى بقيع براى دفن ، ابو هريرهء عجلى كه از شعراى مجاهرين اهل بيت شمرده مىگشت اين اشعار بگفت :
اقول و قد راحوا به يحملونه * على كاهل من حامليه و عاتق
ا تدرون ما ذا تحملون الى الثّرى * ثبيرا ثوى من رأس علياء شاهق
غداة حثا الحاثون فوق ضريحه * ترابا و أولى كان فوق المفارق « 2 »
مسعودى گفته كه : دفن كردند آن حضرت را در بقيع نزد پدر و جدّش ، و سنّ آن حضرت شصت و پنج سال بود . و گفته شده كه : آن حضرت را زهر دادند و در قبور ايشان در آن موضع از بقيع سنگ مرمرى است كه بر آن نوشتهاند :
بسم اللّه الرحمن الرّحيم ، الحمد للّه مبيد الامم و محيى الرّمم هذا قبر فاطمة بنت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم سيّدة نساء العالمين ، و قبر الحسن بن علىّ بن ابى طالب ، و علىّ بن الحسين
هامش
( 1 ) ثواب الاعمال ، ص 228 .
( 2 ) بحار الأنوار ، ج 47 ، ص 333 به نقل از مقتضب الأثر ؛ مناقب آل ابى طالب ، ج 4 ، ص 278 .