فصل پنجم : در بعضى از معجزات امام زين العابدين عليه السّلام است
مخفى نماند كه هيچ معجزه و كرامتى بالاتر از آداب و اخلاق كريمه ، و كلمات و مواعظ بليغه ، و صحائف ، و ادعيهء شريفهء آن حضرت نيست ، و شايسته است كه در اين مقام به همان مختصر كه در فصول سابقه ذكر كرديم اكتفا كنيم لكن واجب مىكند كه به جهت تبرّك و تيمّن چند خبر نيز در اينجا ايراد نماييم :
اوّل - در شهادت حجر الأسود به امامت آن حضرت
: شيخ كلينى و ديگران از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام روايت كردهاند كه : چون امام حسين عليه السّلام به درجهء رفيعهء شهادت فايز گرديد ، محمّد بن حنفيّه خدمت امام زين العابدين عليه السّلام پيام فرستاد و با آن حضرت خلوت نمود و گفت : اى برادرزادهء من ! مىدانى كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بعد از خود وصيّت و امامت را با على بن ابى طالب عليه السّلام گذاشت ، و از آن پس به امام حسن عليه السّلام ، و از پس وى با حسين عليه السّلام ، و هم اكنون كه پدرت ( رضوان و صلوات يزدان بر وى باد ) شهيد گرديد ، وصيّت نگذاشت ، اينك من عمّ تو و برادر پدر تو و فرزند على عليه السّلام مىباشم و به سنّ از تو بزرگترم و با اين سنّ و قدمت كه مراست و آن حداثت و خردسالى كه تو راست من به اين امر از تو سزاوارتر باشم . مقصد آن است كه با من در امر وصيّت و امامت نزاع نكنى .
حضرت فرمود : اى عمّ ! از خدا بپرهيز و در پى آنچه سزاوار آن نيستى خاطر