فصل سيّم : در عبادت حضرت امام زين العابدين عليه السّلام است
[ خشوع در نماز ]
همانا كثرت عبادت حضرت سيّد العابدين اشهر است از آن كه ذكر بشود ، آن جناب عابدترين اهل روزگار بود چنان كه در القاب شريفش به برخى از آن اشارت رفت . و بس است در اين مقام كه هيچ كس از مردمان را طاقت نبود كه مانند حضرت امير المؤمنين عليه السّلام رفتار نمايد ، چرا آن حضرت در شبانه روزى هزار ركعت نماز مىگزاشت ، و چون وقت نماز مىرسيد بدنش را لرزه مىگرفت و رنگش زرد مىگشت ، « 1 » و چون به نماز مىايستاد مانند ساق درختى بود حركت نمىكرد مگر آنچه كه باد از او حركت دهد . « 2 » و چون در قرائت حمد به مالك يوم الدّين مىرسيد چندان آن را مكرّر مىكرد كه نزديك مىگشت قالب تهى كند ، « 3 » و چون سجده مىكرد سر از سجده بر نمىداشت تا عرق مباركش جارى مىشد . شبها را به عبادت به روز مىآورد و روزها را روزه مىداشت ، و شبها چندان نماز مىگزاشت كه خسته مىشد به حدّى كه نمىتوانست ايستاده حركت نمايد و به فرش خويش خود را برساند لاجرم مانند كودكان كه به راه نيفتادهاند حركت مىنمود تا خود را به فراش خود مىرسانيد . و چون ماه رمضان مىشد تكلّم نمىكرد مگر به دعا و
هامش
( 1 ) نك : فلاح السائل ، ص 101 .
( 2 ) الكافى ، ج 3 ، ص 300 .
( 3 ) الكافى ، ج 2 ، ص 602 .