[ خطبهء امام سجاد عليه السّلام خارج از مدينه ]
حمد خداوندى را كه ربّ العالمين ، و رحمان و رحيم ، فرمانگزار روز جزا و خالق جميع خلايق است ، و آن خداوندى كه از ادراك عقلها دور است و رازهاى پنهان نزد او آشكار است ، سپاس مىگزارم خدا را به ملاقات خطبههاى عظيم و مصائب بزرگ و نوائب غم اندوز و المهاى صبرسوز و مصيبتى سخت و سنگين .
ايّها النّاس ! حمد خداى را كه ما را ممتحن و مبتلا ساخت به مصيبتهاى بزرگ و به رخنهء بزرگى كه در اسلام واقع شد .
قتل ابو عبد اللّه الحسين عليه السّلام و عترته ، و سبى نساؤه و صبيته ، و داروا برأسه فى البلدان من فوق عامل السّنان .
همانا كشته شد ابو عبد اللّه عليه السّلام و عترت او ، و اسير شدند زنان و فرزندان او ، و سر مباركش را بر سر نيزه كردند و در شهرها بگردانيدند . و اين مصيبتى است كه مثل و شبيه ندارد .
ايّها النّاس ! كدام مردانند از شماها كه بعد از اين مصيبت دل شاد باشند ؟ و كدام چشم است كه پس از ديدار اين واقعه اشك بار نباشد و اشك خود را حبس نمايد همانا آسمانهاى هفتگانه براى قتل حسين عليه السّلام گريستند و درياها با موجهاى خود سرشك ريختند ، و اركان آسمانها به خروش آمدند و اطراف زمين بناليدند ، و شاخهاى درختان آتش از نهاد خود بر آوردند ، و ماهيان درياها و لجّههاى بحار و ملائكهء مقرّبين و اهل آسمانها جميعا در اين مصيبت هم دست و هم داستان شدند .
ايّها النّاس ! كدام دلى است كه از قتل حسين عليه السّلام شكافته نشد ؟ و كدام قلبى است كه مايل به سوى او نشد ؟ و كدام گوشى است كه اين مصيبت را كه به اسلام رسيد بتواند شنيد ؟
ايّها النّاس ! ما را طرد كردند و دفع دادند و پراكنده نمودند و از ديار خود دور