آن حضرت . و لكن ما مأذونيم و رخصت داريم تصرّف نماييم در آنچه از آن حضرت به ميراث به ما رسيده است . پس اى برادر ، اگر آن زن مانع شود سوگند مىدهم تو را به حق قرابت و رحم كه نگذارى در جنازهء من به قدر محجمه از خون بر زمين ريخته شود تا حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلم را ملاقات كنم . و نزد او مخاصمه بنمايم و شكايت كنم به آن حضرت از آنچه بعد از او از مردم كشيدم . « 1 »
و موافق روايت كافى و غيره فرمود : پس جنازهء مرا حمل دهيد به بقيع و در نزد مادرم فاطمه عليها السّلام مرا دفن كنيد . « 2 » چون از وصاياى خويش فارغ گرديد دنيا را وداع كرده به سوى بهشت خراميد .
ابن عبّاس گفت كه : چون حضرت به عالم بقا رحلت فرمود ، امام حسين عليه السّلام مرا و عبد اللّه بن جعفر و على پسر مرا طلبيد ، و آن حضرت را غسل داد و خواست كه در روضهء منوّرهء حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلم را بگشايد آن حضرت را داخل كند ، پس مروان و آل ابى سفيان و فرزندان عثمان جمع گشتند و مانع شدند و گفتند : عثمان شهيد مظلوم به بدترين مكانها در بقيع دفن شود ، و حسن عليه السّلام با رسول خدا ؟ ! اين هرگز نخواهد شد تا نيزهها و شمشيرها شكسته شود ، و جعبهها از تير خالى شود .
امام حسين عليه السّلام فرمود : به حق آن خداوندى كه مكّه را حرم محترم گردانيد كه حسن فرزند على و فاطمه احقّ است به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم و خانهء او از آنها كه بىرخصت داخل خانهء او گرديدهاند ، به خدا سوگند كه او سزاوارتر است از حمّال خطاها كه ابو ذر را از مدينه بيرون كرد ، و با عمّار و ابن مسعود كرد آنچه كرد ، و قرق كرد اطراف مدينه و چراگاه آن را و راندگان رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم را پناه داد . « 3 »
و موافق مضامين روايات ديگر : مروان بر استر خود سوار شد . به نزد آن زن رفت و گفت : حسين عليه السّلام برادر خود حسن عليه السّلام را آورده است كه با پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم دفن كند ،
هامش
( 1 ) العوالم ، ص 286 - 288 به نقل از امالى طوسى ، مجلس 6 .
( 2 ) الارشاد ، ص 192 ؛ اعلام الورى ، ص 111 ؛ الكافى ، ج 1 ، ص 302 .
( 3 ) بحار الأنوار ، ج 44 ، ص 151 ، از امالى طوسى ؛ العوالم ، ص 288 به نقل از امالى طوسى .