امام حسن عليه السّلام فرمود : پس تو را خبر نمىدهم به او تا آن كه ملاقات كنم جدّم رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم را و ليكن اى برادر ، وصيّت نامهء مرا بنويس به اين نحو :
[ وصيتنامهء حضرت ]
اين وصيّتى است از حسن بن على بن ابى طالب عليه السّلام به سوى برادر خود حسين بن على عليه السّلام . وصيّت مىكنم كه گواهى مىدهم به وحدانيّت خدا كه در خداوندى شريك ندارد ، و اوست سزاوار پرستيدن و در معبوديّت شريك ندارد ، و در پادشاهى كسى شريك او نيست ، و محتاج به معين و ياورى نيست ، و همه چيز را او خلق كرده است ، و هر چيز را او تقدير كرده ، و او سزاوارترين معبودين است به عبادت و سزاوارترين محمودين است به حمد و ثنا ، هر كه اطاعت كند او را رستگار مىگردد ، و هر كه معصيت و نافرمانى كند او را گمراه مىشود ، و هر كه توبه كند به سوى او هدايت مىيابد .
پس وصيّت و سفارش مىكنم تو را اى حسين ، در حقّ آنها كه بعد از خود مىگذارم از اهل خود و فرزندان خود و اهل بيت تو كه درگذرى از گناهكاران ايشان ، و قبول كنى احسان نيكوكاران ايشان را ، و خلف من باشى نسبت به ايشان ، و پدر مهربان باشى براى آنها ، و آن كه دفن كنى مرا با حضرت رسالت پناه صلّى اللّه عليه و آله و سلم ، همانا من احقّم به آن حضرت و خانهء او از آنهايى كه بىرخصت او داخل در خانهء او شدهاند و حال آن كه حقّ تعالى نهى كرده است از آن ، چنانچه در كتاب مجيد خود فرموده :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلَّا أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ
. « 1 »
پس به خدا سوگند كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلم رخصت نداد ايشان را در حيات خود كه بىاذن داخل در خانهء او شوند و هم رخصتى به ايشان نرسيد بعد از وفات
هامش
( 1 ) سورهء احزاب ، آيهء 53 .