امير المؤمنين عليه السّلام و دوستان آن جناب است .
قاضى نور اللّه گفته : در تاريخ يافعى مذكور است كه حارث صاحب حضرت امير المؤمنين عليه السّلام بوده و به صحبت عبد اللّه بن مسعود رسيده بود و فقيه بود و حديث او در سنن اربعه مذكور است . و در كتاب ميزان ذهبى مسطور است كه حارث از كبار علماء تابعين بود ، و از ابن حبّان نقل نموده كه حارث غالى بود در تشيّع . « 1 » و از أبو بكر بن ابى داود - كه از علماء اهل سنّت است - نقل كرده كه او مىگفت كه : حارث اعور افقه ناس ، و افرض ناس ، و احسب ناس بوده ، و علم فرايض را از حضرت امير عليه السّلام اخذ نموده . و نسائى با آن كه تعنّت در رجال حديث مىكند حديث حارث را در سنن اربعه ذكر نموده و احتجاج به آن كرده و تقويت امر حارث كرده .
و در كتاب شيخ ابو عمرو كشى مسطور است كه : حارث شبى به خدمت حضرت امير عليه السّلام رفت آن حضرت پرسيدند كه چه چيز تو را در اين شب به نزد من آورده ؟
حارث گفت : و اللّه دوستى كه مرا با تو است مرا پيش تو آورده . آنگاه آن حضرت فرمودند : بدان اى حارث ، كه نميرد آن كسى كه مرا دوست دارد الّا آن كه در وقت جان دادن مرا ببيند و به ديدن من اميدوار رحمت الهى گردد ، و همچنين نمىميرد كسى كه مرا دشمن دارد الّا آن كه در آن وقت مردن مرا ببيند و از ديدن من در عرق
هامش
( 1 ) ميزان الاعتدال ، ج 2 ، ص 171 .