و وقتى تيرى به پاى مباركش فرو رفته بود خواستند آن را بيرون آورند به طريقى كه درد آن بر آن جناب اثر نكند صبر كردند تا مشغول نماز شد آنگاه بيرون آوردند ، « 1 » چه آن وقت توجّه كلّى آن جناب به جانب حقّ تعالى بود و ابدا به غير او التفاتى نداشت .
و به صحّت پيوسته كه آن جناب در هر شب هزار ركعت نماز مىگزارد و گاه گاهى از خوف و خشيت الهى آن حضرت را غشى طارى مىشد .
و حضرت علىّ بن الحسين عليهما السّلام با آن كثرت عبادت و نماز كه او را ذو الثّفنات « 2 » و زين العابدين مىگويند فرموده :
و من يقدر على عبادة علىّ بن ابى طالب عليه السّلام ؟ « 3 » يعنى كه را توانايى است بر عبادت علىّ بن ابى طالب عليه السّلام و چه كس قدرت دارد كه مثل على عليه السّلام عبادت خدا كند ؟
[ وجه هفتم - حلم و عفو آن حضرت ]
وجه هفتم - آن كه آن حضرت احلم مردم و عفوكنندهترين مردمان بود از كسى كه با او بدى كند . و صحّت اين مطلب معلوم است از آنچه كرد با دشمنان خود مانند مروان بن الحكم ، و عبد اللّه بن زبير ، و سعيد بن العاص كه در جنگ جمل بر ايشان مسلّط شد و ايشان اسير آن حضرت شدند ، آن جناب تمامى را رها كرد و متعرّض ايشان نشد و تلافى ننمود .
و چون بر صاحب هودج « 4 » ظفر يافت به نهايت شفقت و لطف مراعات او نمود .
هامش
( 1 ) منهاج البراعة ، ج 8 ، ص 152 .
( 2 ) از آنجا كه بر مواضع سجدهء حضرت آثارى چون پينههاى زانوى شتر وجود داشت او را « ذو الثّفنات » لقب دادند .
نك : تحفة الراغب ، ص 13 ؛ صبح الأعشى ، ج 1 ، ص 425 ؛ ثمار القلوب ، ص 291 .
( 3 ) بحار الأنوار ، ج 41 ، ص 17 .
( 4 ) مراد عايشه است .