فصل هفتم : در بيان كيفيت وقوع مصيبت كبرى و داهيهء عظمى يعنى وفات حضرت خاتم الانبياء محمد مصطفى صلّى اللّه عليه و آله و سلم
[ روز وفات ]
بدان كه اكثر علماى فريقين را اعتقاد آن است كه ارتحال سيّد انبياء صلّى اللّه عليه و آله و سلم به عالم بقا ، در روز دوشنبه بوده است ، « 1 » و اكثر علماى شيعى را اعتقاد آن است كه آن روز بيست و هشتم ماه صفر بوده است ، « 2 » و اكثر علماى اهل سنّت دوازدهم ماه ربيع الأوّل گفتهاند . « 3 » و در كشف الغمّه از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام روايت كرده است كه آن حضرت در سال دهم هجرت به عالم بقا رحلت نمود و از عمر شريف آن حضرت شصت و سه سال گذشته بود ، چهل سال در مكّه ماند تا وحى بر او نازل شد ، و بعد از آن سيزده سال ديگر در مكّه ماند ، و چون به مدينه هجرت نمود پنجاه و سه سال از عمر شريفش گذشته بود ، و ده سال بعد از هجرت در مدينه ماند و وفات آن حضرت در دوّم ماه ربيع الأوّل روز دوشنبه واقع شد .
مؤلّف گويد كه : واقع شدن وفات آن حضرت در دوّم ربيع الأوّل موافق با قول
هامش
( 1 ) تاريخ ابى الفداء ، ج 1 ، ص 214 ؛ تاريخ طبرى ، ج 2 ، ص 232 ؛ كامل ابن اثير ، ج 2 ، ص 323 ؛ قصص الانبياء راوندى ، ص 317 ؛ تاريخ ابى زرعه ، ص 17 ؛ امالى شيخ طوسى ، ص 266 .
( 2 ) تهذيب الاحكام ، ج 6 ، ص 2 ؛ الارشاد مفيد ، ج 1 ، ص 189 ؛ روضة الواعظين ، ص 71 ؛ اعلام الورى ، ص 137 .
( 3 ) جلاء العيون ، ص 120 ؛ طبقات ابن سعد ، ج 2 ، ص 209 ؛ سيرة ابن حبان ، ص 400 ؛ تاريخ ابى الفداء ، ص 1 ، ص 214 ؛ تاريخ طبرى ، ج 2 ، ص 232 ؛ كامل ابن اثير ، ج 2 ، ص 323 .