اجازت داد كه به ارض حبشه هجرت كنند چه آن كه مردم حبشه از اهل كتابند و نجاشى پادشاه حبشه به كس ظلم نمىكند .
و اين هجرت نخستين است كه بعضى از اصحاب به سوى حبشه كوچ دادند ، و هجرت بزرگ آن بود كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلم به سوى مدينه كوچ داد و از كسانى كه به حبشه هجرت كردند عثمان بن عفّان ، و زوجهاش حضرت رقيّه ، و ابو حذيفة بن عتبة بن ربيعة با زوجهاش سهلة . و در حبشه محمّد بن ابو حذيفه را حقّ تعالى به او داد ، و ديگر زبير بن العوّام ، و مصعب ابن عمير بن هاشم بن عبد مناف بن عبد الدّار ، و عبد الرّحمن بن عوف ، و ابو سلمة ، و زوجهاش امّ سلمة ، و عثمان بن مظعون ، و عامر بن ربيعه ، و جعفر بن ابى طالب رضى اللّه عنه با زوجهاش اسماء بنت عميس ، و عمرو بن سعيد بن العاص ، و برادرش خالد و اين هر دو تن با زن بودند ، و ديگر عبد اللّه بن جحش با زوجهاش امّ حبيبه دختر ابو سفيان ، و ابو موسى اشعرى ، و ابو عبيدهء جرّاح و اشخاصى ديگر كه جميعا زياده از هشتاد مرد باشند « 1 » در ماه رجب از مكّه بيرون شدند كشتى در آب راندند و به اراضى حبشه درآمدند ، و در آن مملكت از كين و كيد قريش و عذاب آن جماعت آسوده شدند ، و در جوار نجاشى ايمن زيستند و به عبادت حقّ تعالى پرداختند ، و حضرت ابو طالب در تحريص نجاشى به نصرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم فرمود :
تعلّم مليك الحبش أنّ محمّدا * نبىّ كموسى و المسيح بن مريم
أتى بالهدى مثل الّذى أتيا به * فكلّ بأمر اللّه يهدى و يعصم
و إنّكم تتلونه فى كتابكم * بصدق حديث لا حديث المرجّم « 2 »
و انّك ما يأتيك منّا عصابة * بفضلك الّا عاودوا بالتّكرّم
فلا تجعلوا للّه ندّا و اسلموا * فانّ طريق الحقّ ليس بمظلم « 3 »
هامش
( 1 ) نك : مجمع البيان ، ج 2 ، ص 233 .
( 2 ) المرجّم : التّكلم بالظّن . ك
( 3 ) قصص الانبياء راوندى ، ص 323 ؛ اعلام الورى ، ص 118 ؛ بحار الأنوار ، ج 18 ، ص 418 ، ح 4 به نقل از اعلام الورى و قصص ؛ ايمان ابو طالب سيد فخار معد موسوى ، ص 18 ؛ دلائل النبوة بيهقى ، ج 2 ، ص 293 ؛ تاريخ يعقوبى ، ج 2 ، ص 29 ؛ البداية و النهاية ، ج 3 ، ص 69 .