ذريهء مشركان كه با جنگ به خانههايشان رفته باشند انجام مى دهند . و معاويه پسر بن ارطاة را به يمن فرستاد و او دو پسر كوچك عبيد الله بن عباس را كه هنوز به حد بلوغ نرسيده بودند كشت و عبيد الله بن زياد در جنگ طف - عاشورا - نه تن از صلب على ( ع ) و هفت تن از صلب عقيل را كشت و به همين جهت مرثيه سراى ايشان چنين سروده است : اى چشم با اندوه اشك بريز و اگر مويه مى كنى بر آل پيامبر ( ص ) مويه كن ، نه تن از صلب على و نه تن از صلب عقيل كشته شدند .
وانگهى بنى اميه چنين پنداشتهاند كه عقيل معاويه را بر ضد على ( ع ) يارى داده است . اگر در اين سخن خود دروغگويند كه دروغ خود چه كژى و كاستى بزرگى است ، و اگر راستگو باشند ، چه پاداشى به عقيل دربارهء آنچه كرده است دادهاند كه پس از امان دادن به مسلم بن عقيل با مكر و فريب گردنش را زدند و هانى بن عروه را هم به جرم اينكه او را پناه و يارى داده است با او كشتند و به همين سبب شاعر چنين سروده است : اگر تاكنون نفهميدهاى كه مرگ چيست ، در بازار به پيكر هانى و پسر عقيل بنگر ، دلاورى را مى بينى كه شمشير چهرهاش را دريده است و ديگرى را كشته از فراز بام بر زمين افتاده . و هند - مادر معاويه - كبد حمزه را خورد . بنابراين زن جگر خواره و همچنين پناهگاه و مركز اصلى نفاق از ايشان است ، و آن كس كه با چوبدستى بر لب و دندانهاى حسين ( ع ) كوبيد از ايشان است . قاتل ابو بكر بن عبد الله بن جعفر به روز عاشورا و قاتل عون بن عبد الله بن جعفر به روز حره از ايشان است ، روز حره همچنين از بنى هاشم فضل بن عباس بن ربيعة بن حارث بن عبد المطلّب و عباس بن عتبة بن ابى لهب بن عبد المطلّب و عبد الرحمان بن عباس بن ربيعة بن حارث بن عبد المطلّب كشته شدند .
مى گويد [ ابن ابى الحديد ] : ابو عثمان جاحظ به روزگار واثق ميان مدت پادشاهى بنى اميه و بنى هاشم مقايسه كرده و گفته است بنى هاشم بر آنان برترى دارند ، زيرا مدت
جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 398
مساهمون: ابن أبي الحديد
ص٣٩٨