مىشود كه در پنجاه رأس پس از يك صد و پنجاه مىشد ، اين كار ادامه مىيابد تا زكات به دو ماده بالغ ( حقه ) برسد ، آنگاه دو ماده چهار ساله به چهار مادهء چهار ساله و يك ماده آبستن دو ساله ، سپس يك مادهء شيرده سه ساله و سپس يك مادهء چهار ساله است و همواره اين گونه خواهد بود .
فتواى ابو حنيفه با نص پيامبر در صحاح مخالف است زيرا انس از پيامبر روايت كرده است كه چون عدد به صد و بيست رسيد ، در هر چهل رأس ، يك ماده شيرده سه ساله و در هر پنجاه رأس يك مادهء چهار ساله است . « 1 »
2 - اماميه معتقدند كه مالك در دويست رأس و مانند آن ، ميان مادههاى چهار ساله و ماده شتران سه ساله مختار است . ابو حنيفه بر آن است كه فقط بايد مادههاى چهار ساله به عنوان زكات داده شود . « 2 »
رأى او با روايت ناسازگار است كه پيامبر ، مالك را مختار گرداند و معين و واجب ساختن يك طرف ، مخالفت با نقل است .
3 - اماميه تسليم زكات در آغاز سال نو ( گذشت يك سال ) را واجب مىدانند .
ابو حنيفه پرداخت زكات را جز به مطالبه واجب نمىداند « 3 » و نزد او ، در مسائل مالى باطنى ، مطالبهاى نيست . اما خداوند فرموده است : « و نماز را بر پاى داريد و زكات بدهيد . » « 4 » و اين آيه با رأى ابو حنيفه مخالف است .
4 - اگر زكات به حيوانات بيمار تعلق گرفت ، بر مكلف واجب نيست به جاى آنها زكات را از حيوانات سالم اخراج كند .
هامش
( 1 ) . مصابيح السنه ، ج 1 ، ص 87 ، الموطأ ، ج 1 ، ص 250 و التاج الجامع للاصول ، ج 2 ، ص 12 ، نويسنده دعوى كرده كه راويان پنجگانه جز مسلم ، حديث را ذكر كردهاند .
( 2 ) . الفقه على المذاهب ، ج 1 ، ص 598 .
( 3 ) . حنفيان در كتابهاى فقهى مفصل خود اين مطلب را بيان داشتهاند و جزيرى در الفقه على المذاهب ، ج 1 ، ص 591 ، آن را تلخيص كرده است .
( 4 ) . بقره : 43 و آيات ديگر .