« و نيز در حال جنابت ، مگر آنكه رهگذار باشيد . » « 1 » اين امر جايز است .
33 - اماميه بر آنند كه ورود مشركان به هيچ مسجدى ، خواه به اجازه يا بدون آن ، جايز نيست ولى ابو حنيفه اين عمل را به اجازه روا مىداند و شافعى نيز جز در مسجد الحرام به همين رأى قائل است « 2 » .
خداوند مىفرمايد : « مشركان نجسند و از سال بعد نبايد به مسجد الحرام نزديك شوند . » « 3 » در اين آيه نزديك نشدن آنها به مساجد به سبب احوال ، صفات و بديهاى آنهاست كه محكوم به نجاستند و ترديدى نيست كه هر مسجدى را بايد از هر گونه نجاست دور داشت .
شگفتا ابو حنيفه ورود مؤمن جنب به مسجد را منع مىكند در حالى كه خداوند آن را جايز دانسته و از ورود مشركان كه خدا نهى كرده ، پيشگيرى نمىنمايد . آيا اين جز تحريم آنچه خداوند مباح ساخته يا حلال گرداندن آنچه او حرام ساخته است ؟
34 - اماميه قضاى عبادتهاى واجب را در هيچ زمانى حرام نمىدانند ولى ابو حنيفه آن را در اوقات پنجگانه حرام مىپندارد . « 4 »
خرد گواه است كه اولا برخى از زمانها براى اداى فرايض شايسته است پس براى قضاى آن نيز صلاحيت دارد زيرا تفاوتى ميان آنها نيست . ثانيا : طاعت ، شتافتن به سوى آن و برائت ذمه ، مطلوب شرع است زيرا انسان در معرض حوادث است ، شايد مرگ فرا رسد و مكلف بازخواست شود .
از حيث نقل نيز گفتار خدا عموميت دارد : « از هنگام زوال خورشيد تا آنگاه كه تاريكى شب فرا رسد نماز را بر پا دار . » « 5 » و پيامبر فرمود : « هر كه خفته يا غافل بود پس
هامش
( 1 ) . نساء : 43 .
( 2 ) . آيات الاحكام ، ج 3 ، ص 88 ، تفسير الخازن ، ج 2 ، ص 228 و تفسير كبير ، ج 16 ، ص 26 .
( 3 ) . توبه : 28 .
( 4 ) . بداية المجتهد ، ج 1 ، ص 81 .
( 5 ) . اسراء : 78 .