رأى او با گفتار پيامبر همگون نيست : « سخن آدميان در نماز سزاوار نيست » « 1 » 25 - بول و غايط و باد ، مبطل نماز است . ابو حنيفه ، مالك و شافعى بر آنند كه شخص محدث ( پس از تجديد وضو ) به نماز خود ادامه دهد . « 2 »
آنان با خرد خصومت ورزيدهاند زيرا ميان دو ضد كه حدث و نماز است گرد آوردهاند .
اگر حدثى از نمازگزار سرزند و براى وضوى دوباره بيرون رود و اين بار عمدا حدثى ديگر كند ، به فتواى شافعى ( پس از تجديد وضو ) به نماز خود ادامه مىدهد . « 3 »
اين فتوى عجيبتر از اولى است .
26 - اماميه برآنند كه اگر كسى بتواند بايستد ولى قادر به ركوع نباشد ، ناتوانى او از ركوع ، مجوز نايستادن نيست و بايد بايستد . ابو حنيفه مىگويد : او مخير است كه ايستاده يا نشسته نماز بخواند . « 4 »
سخن ابو حنيفه مخالف كلام خداست : « براى خدا به قنوت برخيزيد . » « 5 »
نيز ابو حنيفه اجماعى را كه به موجب آن ، ايستادن براى توانا واجب است ، ناديده گرفته و معلوم نيست چگونه به سبب ناتوانى در امر ديگرى ، قيام و ايستادن را واجب ندانسته است .
27 - اماميه سجده شكر را مستحب مىدانند . مالك آن را مكروه مىداند و ابو حنيفه بر اين است كه سجده شكر مشروع نيست . « 6 » هر دو تن با عقل و نقل عناد ورزيدهاند ،
هامش
( 1 ) . مصابيح السنه ، ج 1 ، ص 49 ، التاج الجامع للاصول ، ج 1 ، ص 159 ، به گفته نويسنده ، مسلم ، احمد و ابو داود نيز روايت را آوردهاند .
( 2 ) . الهدايه ، ج 1 ، ص 39 و كتاب الام ، ج 1 ، ص 183 .
( 3 ) . همان .
( 4 ) . الفقه على المذاهب ، ج 1 ، ص 499 .
( 5 ) . بقره : 238 .
( 6 ) . الفقه على المذاهب ، ج 1 ، ص 470 .