متعه زنان را حرام گردانيد . « 1 »
در جمع بين صحيحين از طريقههايى روايت شده كه متعه در زمان پيامبر ، ابو بكر و برههاى از عهد عمر حلال بوده است « 2 » .
احمد در مسند خود از عمران بن حصين روايت كرده است كه متعه زنان در كتاب خدا حلال بود و ما همراه پيامبر به آن عمل مىكرديم و قرآن در حرمت آن سخنى نياورده است . و پيامبر تا زمان مرگ از آن نهى نكرد . « 3 »
در صحيح ترمذى آمده است : « پرسشگرى از شام از فرزند عمر در باره متعه زنان سؤال كرد ؟ او پاسخ گفت كه متعه حلال است . پرسشكننده به او گفت : پدرت آن را حرام كرده بود . پسر عمر پاسخ داد : اگر پدرم نهى كرده است ، رسول خدا آن را قرار داده بود و ما سنت را به سبب گفتار پدرم ترك نمىكنيم « 4 » . . . »
محمّد بن حبيب البخترى گفته است : شش تن از صحابه و شش تن از تابعين به اباحه متعه زنان فتوى دادهاند .
حميدى ، مسلم و بخارى در كتب صحيح خود به طريقههايى روايت كردهاند كه متعه زنان جايز بود و عمر آن را حرام كرد در حالى كه مسلمانان پيش از او ، در تمام مدت زندگى پيامبر و ابو بكر ، به آن عمل مىكردند . « 5 »
هامش
( 1 ) . صحيح مسلم ، ج 1 ، ص 623 ، فتح البارى ، ج 9 ، ص 141 ، كنز العمال ، ج 8 ، ص 294 ، مسند احمد ، ج 3 ، ص 325 ، 356 و 363 .
( 2 ) . صحيح مسلم ، ج 1 ، ص 623 .
( 3 ) . مسند احمد ، ج 4 ، ص 438 ، التفسير الكبير ، ج 10 ، ص 49 .
( 4 ) . احمد در مسند اين مطلب را به طرق صحيح روايت كرده است ، ج 2 ، ص 95 ، 104 و ج 4 ، ص 436 .
( 5 ) . بدايه المجتهد ابن رشد ، ج 2 ، ص 48 ، صحيح مسلم ، ج 2 ، ص 623 ، مسند احمد ، ج 3 ، ص 380 ، روح المعانى ، ج 5 ، ص 6 .
نخستين كسى كه متعه را حرام دانست عمر بن خطاب بود و جانشينان او ، چون عثمان و ديگران در اين