با اين سخن غوغا برخاست و پيامبر از گفتار عمر اندوهگين گشت . خاندان رسول خدا گفتند : اين هياهو در محضر پيامبر روا نيست . آنگاه اختلاف پديد آمد .
برخى گفتند : آنچه را كه پيامبر مىخواهد مهيا كنيد و گروهى ديگر مانع شدند .
پيامبر به آنان عتاب كرد كه از نزد او بيرون شوند . اين واقعه در صحيح مسلم ذكر شده است .
آيا سزاوار است كه با يك مرد عامى اين گونه ابلهانه رفتار كنند ، چه رسد به سيد پيامبران صلّى اللَّه عليه و آله ؟ 2 . عمر بيعت ابو بكر را بر مردم اجبارى ساخت و با آنان به نزاع برخاست و حرمت خانه اهل بيت پيامبر را كه خداوند دوستى ايشان را واجب ساخته بود و پيامبر بارها بر اين نكته تأكيد كرده بود ، در هم شكست . حسن و حسين كه عمر آهنگ سوختن آنها را
هامش
به پاكى پيامبر در آيه « تطهير » را نشنيده بود كه رسول خويش را از هر آلودگى در روان بلند مرتبهاش پيراسته است ؟ يا شنيده بود و به خاطر داشت اما آرايش دنيا او را فريفت ؟ چگونه به پيامبر چنين جسارت كرد ؟
و چگونه وصيت فرستاده حق را كه ضامن سعادت ابدى امت بود ، هذيان خواند ؟ اما هنگامى كه ابو بكر او را در حالت اغماء و بيهوشى جانشين خود ساخت ، كاملا سكوت كرد ؟ ! روايت كردهاند كه ابو بكر به عثمان فرمان داد بنويسد : اما بعد ، سپس از هوش رفت و عثمان چنين نوشت : اما بعد ، عمر بن خطاب را بر شما خليفه كردم ، از او بشنويد و فرمان بريد . اين روايت متواتر است و سنيان در اثبات خلافت عمر به آن استناد مىكنند .
چگونه عمر مىگفت : « كتاب خدا ما را بسنده است » در حالى كه او و ابو بكر معناى كلمه « أبّ » در قرآن ( و فاكهة و ابا ، عبس ، 31 ) را نمىدانستند ؟ چگونه قرآن را تفسير مىكردند و راهبر مردم مىشدند ؟
ابراهيم تميمى گفته است : از ابو بكر معناى « أبّ » را پرسيدند و گفت : كدام آسمان بر من سايه افكند و كدام زمينم بر پشت گيرد اگر در باره كتاب خدا با ناآگاهى سخن گويم ؟
از انس نقل شده است كه عمر بر منبر خواند : «فَأَنْبَتْنا فِيها حَبًّا» تا « و ابا » آنگاه گفت : تمام جملات را فهميدم اما « أبّ » چيست ؟ سپس عصاى خود را افكند و گفت : به خدا اين تكلف است ، اى عمر چه شود اگر ندانى « أبّ » چيست ؟ ! دو روايت را حافظان حديث ذكر كردهاند . ( تفسير آلوسى ، ج 28 ، ص 47 ، تفسير الخازن ج 4 ، ص 380 ، الدر المنثور ، ج 6 ، ص 317 )