هامش
نشنيده بود ، دست يازيد . اگر حديث ابو بكر راست بود همسران پيامبر بايد از آن حضرت مىشنيدند و چون نشنيده بودند ، پس از مرگ رسول خدا همگان جز عايشه ارث شوهر خود را خواستند . اين مطلب را بسيارى از بزرگان نقل كردهاند از جمله :
بخارى در الصحيح ، ج 5 ، ص 187 ، مالك در الموطأ ، ج 2 ، ص 256 ، ابن كثير در النهايه ، ج 4 ، ص 203 ، ابن ابى الحديد در شرح نهج البلاغه ، ج 4 ، ص 83 .
بر اين اساس زنان پيامبر بر آن بودند كه ارث به آنها تعلق مىگيرد و هيچ يك سخنى از اين حديث ساختگى مخالف كتاب خدا به زبان نياوردند و اصلا تا ده روز پس از مرگ پيامبر چنين حديثى در ميان نبود .
پيشتر گذشت كه فيء به نص قرآن ملك ويژه و خالص رسول خدا بود و همان گونه پيامبر در پاسخ عمر بيان كرد ، مسلمانان حقى در آن نداشتند .
ابن سعد در الطبقات ، ج 2 ، ص 315 ، سخنى از امير المؤمنين مىآورد كه نشانگر ساختگى بودن روايت ابو بكر است : « فاطمه عليها السّلام نزد ابو بكر رفت و ميراث خود را خواست ابو بكر گفت : پيامبر فرموده ما ارث نمىنهيم ، آنچه بر جا مانده صدقه است . » على عليه السّلام فرمود : « سليمان از داود ارث برد و زكريا گفت : ( فرزندى كه ) از من و آل يعقوب ارث برد . » ابو بكر پاسخ داد : چنين است و به خدا سوگند تو نيز به آنچه من مىدانم ، آگاهى . على عليه السّلام فرمود : اين كتاب خداست كه سخن مىگويد . . .
در شرح نهج البلاغه ، ج 4 ، ص 81 ، از ابو طفيل آمده است : فاطمه عليها السّلام شخصى را به نزد ابو بكر فرستاد و پيغام داد كه آيا تو از پيامبر ميراث مىبرى يا خاندان او ؟ ابو بكر گفت : البته خاندان او . اين پرسش بسيار شگفت انگيز است زيرا حضرت فاطمه از ارث پرسيد و پاسخ ابو بكر اعتراف به حقانيت ارث بردن حضرت بود در حالى كه خود او به حديث جعلىاش دست يازيده بود .
امير المؤمنين عليه السّلام مىفرمايد : « آرى از آنچه آسمان بر آن سايه مىافكند تنها فدك در دست ما بود » ( نهج البلاغه ) درخواست فدك از سوى حضرت فاطمه عليها السّلام در مأخذى ذكر شده كه برخى از آنها گذشت .
افزون بر آن سخن حضرت فاطمه عليها السّلام به امير مؤمنان پس از بازگشت از مسجد گواه اين مطلب است : « فرزند ابى قحافه بخشيده پدرم و عطيه او به فرزندم را به ستم ستانده است . » بنگريد به مكاتيب الرسول علّامه احمدى ، طبع بيروت ، ج 2 ، ص 581 .
بزرگان اهل سنت كلام حضرت فاطمه عليها السّلام و شهادت على عليه السّلام و ام ايمن را ذكر كردهاند ، رجوع شود به شرح نهج البلاغه ، ج 4 ، ص 80 و 82 ، الصواعق ، ص 22 ، السيره الحلبيه ، ج 3 ، ص 362 ، وفاء الوفاء ، ج 2 ،