خطاب ، عثمان بن عفان و سرانجام على بن ابى طالب است . سنيان با چنين رأيى از معقول و منقول سر پيچيدهاند .
استدلالهاى عقلانى بر امامت امير المؤمنين على عليه السّلام
1 . امام بايد معصوم باشد و جز على عليه السّلام به اجماع ، هيچ كس معصوم نيست پس او امام است .
2 . شرط امام بودن آن است كه پيشتر مرتكب گناهى نشده باشد و مشايخ ، پيش از اسلام بت مىپرستيدند پس امام نيستند و چون فرض ثالثى در ميان نيست ، على عليه السّلام امام است .
3 . امام بايد مورد نص قرار گرفته باشد و جز على عليه السّلام نصى براى آن سه نفر وجود ندارد .
4 . امام بايد از رعيت خود برتر باشد و جز على عليه السّلام كسى چنين نيست ، پس او امام است .
5 . امامت رياست عامه است و تنها به زهد ، علم ، عبادت ، شجاعت و ايمان ، شخص سزاوار آن مىگردد . خواهد آمد كه على عليه السّلام گرد آورنده اين صفات به كاملترين صورت است و هيچ كس چون او نيست پس او امام است .
استدلالهاى قرآنى
دلايل منقول : قرآن و سنت است كه به تواتر در حق على وارد شده است :
قرآن :
[ 1 - آيه ولايت ]
. « جز اين نيست كه ولى شما خداست و رسول او و مؤمنانى كه نماز مىخوانند و همچنان كه در ركوعند انفاق مىكنند . » « 1 » نزول اين آيه به اجماع براى على عليه السّلام است و اين امر در صحاح سته نيز ذكر شده است . « 2 » شأن نزول آيه مربوط به زمانى است كه
هامش
( 1 ) . مائده : 55 .
( 2 ) . اين حديث در جامع الاصول ، ج 9 ، ص 478 ، ط مصر از الجامع بين الصحيحين الست شيخ ابو الحسن عبدرى اندلسى نقل شده است .