3 . آيه تطهير
: « اى اهل بيت ، خدا مىخواهد پليدى را از شما دور كند و شما را پاك دارد . » « 1 »
هامش
( 1 ) . احزاب ، 33 نزول آيه تطهير در فضيلت « اصحاب كساء » در خانهء ام سلمه ، از امورى است كه امت اسلام بر آن اجماع و اتفاق كردهاند و اين مطلب به تواتر از امامان اهل بيت و بسيارى از ياران پيامبر بيان شده است .
نمونههايى از مصادر اين باب را فهرست مىكنيم :
حافظ بزرگ و حنفى مشهور به حاكم حسكانى در « شواهد التنزيل ، ج 2 ، ص 10 ، تا 192 با برخى اسانيد ، حافظ جلال الدين سيوطى در « الدر المنثور » ج 5 ، ص 198 ، به طريقههايى ، طحاوى در « مشكل الآثار » ج 1 ، ص 332 ، حافظ هيثمى در « مجمع الزوائد » ج 9 ، ص 121 ، 146 ، 169 ، 172 ، احمد بن حنبل در مسند خود ، ج 1 ، ص 230 و ج 4 ، ص 107 ، ابن حجر در « الصواعق » ص 85 ، طبرى در تفسير خود ، ج 22 ، ص 5 ، 6 ، 7 ، ابن اثير در « اسد الغابه » ج 4 ، ص 29 ، نسايى در « خصايص » ص 40 ، اين حديث استوارترين برهان در اثبات برترى اهل بيت بر جمله جهانيان ، در آن روزگار است . هيچ كس نه از فرزندان عبد المطلب ( همان گونه كه عباس به نزول آيه در شأن اصحاب كساء اعتراف كرده ) و نه از مادران مؤمنين ( زنان پيامبر ) به اين فضيلت دست نيافت . دو استدلال براى اثبات اين دعوى وجود دارد :
1 . سخن همسران پيامبر به اينكه خداوند اين فضيلت را نصيب آنها نساخت . . . ام سلمه مىگويد : من با اهل بيت بودم و از پيامبر پرسيدم : آيا من نيز از اهل بيت هستم ؟ رسول اللَّه فرمود : تو بر خيرى ؛ اينان اهل بيت منند و تو از همسران پيامبرى .
در روايت عمره همدانيه ( مشكل الآثار ج 1 ، ص 336 ) ام سلمه گفت : دوست داشتم پيامبر پاسخ مثبت مىداد ، اين پاسخ برايم از آنچه خورشيد در شرق و غرب جهان بر آن مىتابد ، دوست داشتنىتر بود .
( بنگريد به مأخذى كه بيان كرديم و مستدرك الحاكم ، ج 2 ، ص 416 ، سنن البيهقى ، ج 2 ، ص 150 ، تاريخ بغداد ج 9 ، ص 126 ، ذخاير العقبى ص 21 و مصادر ديگر . ) عايشه مىگويد : از پيامبر پرسيدم ، آيا من از اهل بيت تو نيستم ؟ فرمود : تو بر خيرى . و در برخى از روايات :
دور شو ، به سوى خيرى ( عاقبتى خير دارى ) . ( نگاه كنيد به منابع پيشين و فرائد السمطين و كفايه الطالب ص 323 ، تفسير ابن كثير ، ج 3 ، ص 485 ) حسكانى در شواهد التنزيل از ام المؤمنين زينب ، همين گونه روايت كرده است .
ضمير ( از شما ) كه در آيه به صورت مذكور آمده و ضمير پس از آن ، دليل روشنى بر فراگير نبودن آيه نسبت به مادران مؤمنان ( همسران پيامبر ) است ، همان گونه كه ابن حجر در الصواعق و دانشمندان بزرگ به آن اعتراف كردهاند .