آنها را باز داشت . » « 1 »
حميدى از عايشه روايت كرده است : « پيامبر بر من وارد شد در حالى كه دو كنيز نزد من خنياگرى مىكردند . پيامبر به بستر رفت و رو برگرداند . ابو بكر داخل گشت و با من عتاب كرد كه ساز شيطان را در محضر پيامبر آوردهاى ؟ رسول خدا به او روى آورد و گفت : رهايش كن « 2 » در لحظهاى از غفلت پيامبر با چشم به كنيزان اشاره كردم و بيرون رفتند . »
چگونه بر پيامبر جايز است كه در چنين رويدادى صبر كند با آنكه نص قرآن بر تحريم لهو و لعب موجود است و كتاب الهى آكنده از اين نصوص است ؛ « 3 » به ويژه كه
هامش
( 1 ) . ابن اثير در جامع الاصول ، ج 11 ، ص 322 ، از بخارى و مسلم و نسايى و غزالى در احياء العلوم ، ج 2 ، ص 277 و در ذيل آن الزين العراقى در كتاب خود « المغنى في تخريج ما في الاحياء من الاخبار » ، آن را روايت كردهاند . عراقى گفته است : اين حديث را مسلم از حديث ابو هريره روايت كرده و بجاى عبارت « امنا يا بنى ارفده » ، « دعهم يا عمر » به كار برده و نسايى افزوده : « فانماهم بنو ارفده » و هر دو راوى از حديث عايشه :
« دونكم يا بنى ارفده » را آوردهاند .
( 2 ) . مسلم در صحيح خود ( ج 1 ، ص 345 ) كتاب صلاة العيدين ، باب الرخصه في اللعب الذى لا معصية فيه و بخارى در صحيح ( ج 2 ، ص 19 ) ، كتاب العيدين ، باب اللعب في العيدين و التجمل فيه .
( 3 ) . سعيد بن منصور ، احمد ، ترمذى ، ابن ماجه و ابن ابى الدنيا در نكوهش لهو و لعب و ابن جرير ، ابن المنذر ، ابن ابى حاتم ، طبرانى ، ابن مردويه و بيهقى از ابى امامه از پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله روايت كردهاند كه فرمود : « كنيزان خنياگر را نخريد و نفروشيد و نياموزيد . در تجارت آنها خيرى نيست و بهايشان حرام است . » آيه « بعضى از مردم خريدار سخنان بيهودهاند تا به نادانى مردم را از راه خدا گمراه كنند . » لقمان ، 6 در همين باب نازل شده است .
سيوطى در تفسير خود ( ج 5 ، ص 159 ) ، طبرى ( ج 21 ، ص 39 ) ، تفسير ابن كثير ( ج 3 ، ص 39 ) و تفسير آلوسى ( ج 21 ، ص 68 ) ، حديث را ذكر كردهاند . ابن ابى الدنيا و ابن مردويه از طريق عايشه حديث را به صورت مرقوع ، اين گونه آوردهاند : « خداوند بزرگ خريد كنيز خنياگر ، بهاى آن و آموزش دادن و شنيدن را حرام كرده است . سپس پيامبر خواند . « و مردمى هستند كه خريدار سخن بيهوده هستند . » بنگريد الدر المنثور ، ج 5 ، ص 159 ، تفسير شوكانى ، ج 4 ، ص 228 ، تفسير آلوسى ، ج 21 ، ص 68 ، در سنت شريف از پيامبر آمده است : « هيچ كس صداى خويش را به آواز بلند نمىكند جز آنكه خداوند دو شيطان به سوى او مىفرستد كه بر دو كتفش مىنشينند و پا بر سينهاش مىكوبند تا زمانى كه دست بردارد . »