پيامبر به داشتن اميد شفاعت از بتان بود . پناه بر خداوند از اين نسبت كه موجب شرك خداست . در محضر رسول اللَّه چه كسى عذرخواه ايشان خواهد بود در حالى كه پيامبر بسيارى از نزديكان و خويشاوندان خود را به سبب عبادت بتها به قتل رساند و در راه خدا از سرزنش ملامتگرى نهراسيد . « 1 » آيا به كسى كه در مقام ارشاد جهان است چنين گفتار شرك آلودى نسبت مىدهند ؟ آيا اين آشكارترين گمراهى نيست ؟ چگونه چنين امرى با سخن خداوند سازگار است : « تا از آن پس مردم را بر خدا حجتى نباشد . » « 2 » آيا حجتى استوارتر از اين هست كه بگويند : تو پيامبرى فرستادى كه به شرك و كفر و پرستش بتان فرمان مىداد ؟ ترديدى نيست كه معتقدان به اين رأى ، مشمول كلام خدا هستند : « خدا را آنچنان كه در خور اوست نشناختهاند . » « 3 »
از پيامبر روايت كردهاند كه نماز ظهر را دو ركعتى بجاى آورد . ذو اليد به او گفت : اى پيامبر آيا نماز را قصر كردى يا فراموش نمودى ؟ پيامبر فرمود : آيا ذو اليد راست مىگويد ؟ مردم پاسخ مثبت دادند . پس رسول خدا دو ركعت ديگر بجاى آورد و سلام داد . « 4 »
هامش
بندگانمان را كه بخواهيم بدان هدايت كنيم و تو به راه راست راه مىنمايى . » شورى ، 52 . خداوند در اين آيه از آن نيرو كه « روحش » ناميده ياد كرده است و امامان اهل بيت در احاديث آن را به « روح القدس » تفسير كردهاند . اين روح پيامبران و امامان شيعه را يارى مىدهد و ايشان را توفيق خيرات و دورى از گناهان مىبخشد و از هر گونه نقصى در روح انسانى باز مىداردشان .
بخارى در صحيح خود ( ج 4 ، ص 231 ) بابى را به اين عنوان كه « ديدگان پيامبر مىخفت و قلبش بيدار بود » گشوده ، و در آن روايت كرده كه چشمان رسول خدا به خواب مىرفت اما قلبش بيدار بود و اين مطلب در باره ديگر پيام آوران نيز صدق مىكرد . احمد بن حنبل نيز در مواضعى از مسند خويش ( مثلا ج 1 ، ص 220 ) اين امر را روايت كرده است .
( 1 ) . اين سخن برگرفته از كلام اللَّه است : « در راه خدا جهاد مىكنند و از ملامت هيچ ملامتگرى نمىهراسند . » مائده ، 54 .
( 2 ) . نساء : 165 .
( 3 ) . انعام : 91 .
( 4 ) . نزديك به اين روايت : حديث ديگرى است كه ترمذى در الجامع الصحيح ، ج 1 ، ص 247 شماره 397