تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نظام الحكومة النبوة المسمى التراتيب الادارية ( نظام ادارى مسلمانان در صدر اسلام ) ( فارسي ) — صفحة 264

مساهمون:

ص٢٦٤
يك ملعقه ( ملاقه ) از آن غذا به وى بدهى . در روايت ديگرى آمده است : ساختمانت درازتر از ساختمان همسايه نباشد كه مانع جريان هوا شود ، مگر با اذن او . ( 1 )

پيغمبر ( ص ) مسجد ضرار را ويران كرد

آن مسجد را ضرار ناميدند ؛ زيرا هدف از آن ، زيان رساندن به امر اسلام بود و دوازده تن از منافقان آن را ساختند و پيغمبر ( ص ) وعده كرده بود در آنجا نماز بخواند ، اما بر نيت پنهان آنان كه تفرقه‌افكنى ميان مؤمنان و طعنه بر پيغمبر ( ص ) و ايجاد اختلاف بود ، با وحى آگاه شد ( توبه ، 107 ) . حضرت دستور داد آن مسجد را بسوزانند و محل آن را زباله‌دان كنند . آن حضرت ( ص ) مالك بن دخشم و معن بن عدى عجلانى را فرستاد ، تا مسجدى را كه بنيان‌گذارانش ستمگر بودند ، آتش زنند و ويران كنند . در روايت ديگر آمده است كه حضرت ، مالك و معن و برادر وى ( عاصم ) را فرستاد . بغوى ، عامر بن سكن و وحشى قاتل حمزه را نيز بر اين عده افزوده است . اينان مسجد را آتش زده با خاك يكسان كردند و صاحبان مسجد پراكنده شدند . پس موقعى كه پيغمبر ( ص ) [ از سفر تبوك ] به مدينه بازآمد ، به عاصم بن عدى فرمود : در آنجا خانه بسازد . عاصم گفت : بعد از آيه‌اى كه دربارهء آنجا نازل شده ، من آنجا خانه نمىسازم ، آن را به ثابت بن اقرن بدهيد كه خانه ندارد ، و حضرت آن زمين را به ثابت داد . در آن خانه بچه‌اى متولد نشد ، بلكه از كبوتر و ماكيان هم جوجه به عمل نيامد . آورده‌اند كه مكانى را در آن خانه شكافتند ، از آنجا دود بيرون مىآمد . نام بنيان‌گذاران مسجد ضرار در سيرهء ابن اسحاق و به تبع او در الروض الانف و . . . آمده است . ( 2 ) فقهاى مالكى گويند : بر اساس آيهء مسجد ضرار ، ساختن مسجدى در كنار مسجد ديگر ، به طورى كه به اهل مسجد اول زيانى برساند ، جايز نيست و بايد ويران شود ، مگر آنكه محله بزرگ باشد و مسجد اول كفايت نكند . همچنين نبايد دو مسجد جامع در يك شهر بزرگ باشد و بايستى از ساختمان يا نماز جمعه خواندن در مسجد دوم مانع شد . از مالك پرسيدند : هرگاه ده تن مسجدى داشته باشند و مردى بخواهد مسجدى نزديك آن بسازد ، چگونه است ؟ گفت : « لا خير فى الضرار لا سيما فى المساجد خاصة » و افزود : اگر نظر بر خير و صلاح باشد ، اشكالى ندارد . معناى ضرار اين است كه هدف ، پراكندن اهالى مسجد اول باشد و اين بزرگ‌ترين زيان رساندن است ؛ چون بر دين و نماز لطمه مىزند كه از نفس و مال بالاتر است و اگر قصد اضرار ثابت نشود و سازندهء مسجد ( جديد ) بگويد قربة