وضيعى مانند ابو مسلم مروزى سر آن سرور عالميان را دالّ است بر غايت بىاعتقادى و نهايت بدنهادى و عدم عرفان او به رفعت مكان و عظمت شأن آن حجّت ملك منّان .
دويم : ظهور اعانتش مر بنى عباس را و وفور تقويتش آن گروه ارجاس را و وضوح آنكه امامت و خلافت را كه حقّ اهل بيت حضرت رسالت پناه عليهم السّلام بود ، آن بد بنياد به جماعتى كه دشمنان عظيم المعانده و اعداء شديد العداوهء ايشان بودند ، داد ، پس هر كس را كه از ايمان حظّى است همين يك دليل او را در لعن و طعن ابو مسلم كافى است زيرا كه در كتاب « عيون اخبار الرّضا عليه السّلام » صدوق رحمه اللّه روايت مىكند به اسناد خود از پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم از جبرئيل كه حق سبحانه و تعالى فرمود :
« من عادى اوليائى فقد بارزنى بالمحاربة و من حارب اهل بيتى فقد حلّ عليه عذابى و من تولّى عنهم فقد حلّ عليه غضبى و من اعان غيرهم فقد آذانى و من آذانى فله النّار . »
مؤلّف - قدس الله روحه و زاد فتوحته - مىفرمايد كه :
نواب مستطاب معلّى القاب ، خاتمة المجتهدين و وارث علوم الانبياء و المرسلين ، شيخنا و مولانا و مقتدانا الشيخ علىّ بن عبد العالى - ادام اللّه معاليه و قرن بالميامن ايّامه و لياليه - در كتابى كه موسوم است به « مطاعن المجرميّة » آورده كه :
ابو مسلم مروزى قبل از اظهار دعوت بنى عبّاس ، از روى حيلهگرى با اولاد و اعقاب حضرت امير المؤمنين على عليه السّلام ملاقات مىنمود و با ايشان دم از دوستى مىزد تا دوستان ايشان را فريب داده ، معاون خويش گردانيد ، و نيز بنى اميّه گمان برند كه او از جانب بنى عباس به دعوت مأمور است تا بنى عبّاس از تعرّض بنى اميّه ايمن باشند و عترت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم از ايشان در معرض خطر .
راقم الحروف ( كه از كمترين تلامذهء آن جناب است ) گويد كه : اخبار فرمودن حضرت امام جعفر عليه السّلام از آمدن ابو مسلم با رايت سود ، از جملهء معجزات آن حضرت