ميدان بيان وقايع زمان آن سرور انس و جان گردانيده ، و التوكّل على اللّه الملك المجيد .
مؤلّف رحمه اللّه مىفرمايد :
فصل در ذكر واقعات زمان آن قدوهء اصحاب نجات - عليه الصّلوات و التّحيّات -
مختار گويد كه : اكثر علماى اماميّه نقل كردهاند و مؤلّف رحمه اللّه در باب پنجم از ابواب كتاب « انيس المؤمنين » آورده و اين ضعيف در مقدمهء اين رساله ذكر نموده كه :
در ذى الحجة سال صد و چهاردهم از هجرت ، هشام بن عبد الملك مروان - عليه اللّعنة و العذاب - فرمود كه برادرزادهاش ابراهيم بن وليد - لعنه الله - حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام را به زهر شهيد ساخت ، پس در اين فصل كه از فصول باب ششم است از ابواب آن كتاب ، مؤلّف قدّس سرّه مىفرمايد :
در سال صد و شانزدهم از هجرت ، هشام بن عبد الملك امارت خراسان را به عاصم بن عبد اللّه داد ، و در سال صد و هفدهم او را معزول ساخته ، امارت آن ولايت را به اسد بن عبد اللّه قشيرى داد ، و در سال صد و بيستم اسد بن عبد اللّه فوت شد ، پس هشام منشور امارت خراسان و خوارزم و ما وراء النّهر به نام نصر بن سيّار نوشته از براى او به خراسان فرستاد ، و نصر سيّار بر شهرهاى آن سه ولايت مردم ضابط كاردان گماشت ، و تا زمان مروان حمار ، نصر سيّار حاكم آن بلاد و امصار بود .
و در سال صد و بيست و يكم شاهزاده زيد بن علىّ بن الحسين بن علىّ بن ابى طالب عليهم السّلام را در كوفه شهيد كردند ، و هشام عنيد در روز ششم ربيع الاوّل سال صد و بيست و پنجم از هجرت به زندان جحيم و عذاب اليم گرفتار گرديد .
آنگاه وليد بن زيد بن عبد الملك بر جاى او نشست ، در همان سال شاهزاده يحيى