عرصهء « و ما منّا الّا شهيد او مقتول » گذاشت .
دويم ايشان : يزيد بن معاوية بن ابى سفيان - عليه اللعنة و العذاب - است كه كندرهء قعر هاويه است ، و به امر آن ظالم عنود بود كه عبيد زياد - عليه اللّعنة و العذاب - فرمود كه كوفيان مردود رخسار انور و بدر مطهّر حضرت امام مظلوم حسين بن على بن ابى طالب عليه السّلام را خونآلود كردند و آن سرو بوستان نبوّت [ و ] ولايت را از پاى درآوردند كه لعنت ربّ العباد بر جميع آن ظالمان باد .
سيّم ايشان : معاوية بن يزيد است و او چون مستبصر بود و عقار ناخوشگوار خلافت به ناحق را كه نزد ديگران در غايت حلاوت بود ، از حنظل تلختر و از زهر افعى كشندهتر شمرده ، و ترك آن امر نمود .
چهارم ايشان : مروان حكم است كه از رءوس زنديقان عالم است .
پنجم ايشان : عبد الملك است كه سرمايهء ظلم و عدوان است .
ششم ايشان : وليد بن عبد الملك است كه فرمود تا امام زين العابدين عليه السّلام را به زهر قهر شهيد ساختند و رخنه در اركان دين انداختند ، شهادت حضرت سيّد الساجدين على بن حسين عليهما السّلام در محرم سال نود و پنجم از هجرت واقع گرديد و از اين مصيبت سوزش بىانتها به جراحت جان ماتمزدگان واقعهء كربلا رسيد ، و در بيست و پنجم ماه رمضان همان سال كه سال اوّل بود از سنين امامت و خلافت حضرت امام محمّد باقر - عليه صلوات اللّه الملك القادر - حجاج بن يوسف ثقفى كه از اعوان عبد الملك بن مروان بود و بعد از او متابعت وليد پليد مىنمود به جهنّم پيوست و مالك جحيم دست و پايش به سلاسل آتشين محكم بست ، و در جمادى الآخر سال نود و ششم هجرت وليد بن عبد الملك راهپيماى سجّين گشت و برادرش سليمان بن عبد الملك بر تخت نشست و در بيستم صفر سال نود و نهم نكال انتقال كرد و او حاكم هفتم بود از حكام دوزخ مقام بنى اميّه .
كفاية المهتدي في معرفة المهدي ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 334
مساهمون: مير لوحى
ص٣٣٤