پس عمر بن عبد العزيز بر جاى او قرار گرفت و او به اعمال حميده و افعال پسنديده موصوف بود و در توقير و تعظيم حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام اهتمام تمام مىنمود و با ساير بنى هاشم نيكوئى و احسان و [ . . . . ] « 1 » به جاى مىآورد ، و فدك را از بنى اميّه گرفته به بنى فاطمه داد ، و به سعى او كلمهء ناسزا كه از زمان معاويهء غاويه تا به آن وقت نسبت به شاه اولياء مىگفتند برافتاد و او در رجب سال صد و يكم از هجرت درگذشت .
آنگاه يزيد بن عبد الملك ملك يافت و در شعبان سال صد و پنجم از هجرت به دار البوار شتافت و برادرش هشام عبد الملك ولايت اسلام را به دست گرفت و آن ملك دهم بود از ملوك بد سلوك بنى اميّه و آن ملعون در ذى الحجّهء سال صد و چهاردهم از هجرت برادرزادهء خود ابراهيم بن وليد بن عبد الملك را امر كرد تا حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام را زهر داد و شهيد ساخت .
[ مقصد كلى از تمهيد اين مقدمه : ]
مطلب اصلى و مقصد كلى از تمهيد اين مقدمه آن است كه : بدانى كه هشام بن عبد الملك - عليه اللعنة - حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام را شهيد كرده ، تا عالم گردى بر آنكه آنچه قاريان قصص باطله و خوانندگان اسمار مضلّه مىگويند كه : ابو مسلم از امام عليه السّلام رخصت خروج يافته همه دروغ است و افترا و عين عصيان و خطا ، زيرا كه بعد از شهادت امام انام ، هشام بد فرجام تيره سرانجام « 2 » زياده بر ده سال در بلاد اسلام فرماندهء فرد مانده « 3 » بود و بعد از آن وليد بن يزيد بن عبد الملك كه به الحاد طاق بود و به زندقه مشهور آفاق ، يك سال و سه ماه حكومت نمود و بعد از او پسر عمّ او يزيد بن وليد بن عبد الملك الملقّب بالناقص مالك ممالك اسلام گرديد و چون او به عذاب
هامش
( 1 ) . يك كلمه در اينجا ناخوانا بود .
( 2 ) . اين كلمه چنين به نظر رسيد .
( 3 ) . « فرد مانده » يا « خرد مانده » .