ميسره به حبيب بن مظاهر و رايت به برادر خود عباس و گفت ما خلق اندكيم به دو جانب حرب نتوانيم كرد از پس خيمهها خندقى بكنيم تا عدو نتواند آمد از يك جانب آسانتر باشد ما را خندق بكندند و هيزم جمع كردند و چون روز شد آتش به خندق انداختند جهت دفع عدو و آن روز روز جمعه بود دهم محرم سنه احدى و ستين من الهجرة .
و در كوفه و حوالى آن هيچ مردى نمانده بود الّا كه ابن زياد جمله را طوعا او كرها به كربلا رانده بود تا تير و شمشير و سنگ و عصا و غيره كار حسين و اصحابش تمام كند پس ساعت به ساعت لشكر ملاعين مىرسيد و سه روز بود كه آب بر حسين عليه السّلام و اصحاب او بسته بودند .
عمر سعد لعين ميمنه لشكر خويش به عمر بن الحجاج داد و ميسره به شمر بن ذى الجوشن و عروة بن قيس را بر سواران حاكم كرد و شبث بن ربعى بر پيادگان جمله در مقابل هفتاد و دو تن بايستادند . حسين عليه السّلام براى اتمام حجت در ميان دو صف بايستاد و گفت اى قوم مرگ حق است دست ذلت و حقارت به شما نخواهم دادن ده روز يا دو سال ديگر گذشته گيريد اما كلماتى چند از من بشنويد جملهء لشكر كوفه و شام و بصره « 1 »
خاموش شدند و طبلها و كوسها فرو گذاشتند .
حسين عليه السّلام نزديك ايشان شد و آواز برآورد اى مردمان سخن من بشنويد و تعجيل مكنيد به كشتن من تا شما را وعظ گويم و اظهار حجت كنم اگر انصاف من داديد شما نيك
هامش
ادامه صفحه قبل ج : 82 نفر ، مناقب ابن شهر آشوب .
د : 100 نفر ، انساب الاشراف .
ه : 114 نفر ، محمد بن أبي طالب در كتاب خود زينة المجالس .
و : 145 نفر ، لهوف و مثير الاحزان .
ز : 1000 نفر ، شرح شافيه ابى فراس .
توضيح اينكه اين شمارهها و قائلين به آنها از كتاب موسوعه امام حسين عليه السّلام اخذ شده است .
( 1 ) - با توجه به بعد مسافت از شام تا كربلا و امكانات آن زمان جهت نقل و انتقال نيرو و تجهيزات آمدن شاميان به جنگ صحيح به نظر نمىرسد . مسعودى هم در مروج الذهب 3 / 76 گفته : و كان جميع من حضر مقتل الحسين من العساكر و حاربه و تولى قتله من اهل الكوفة خاصة لم يحضرهم شامى و ابن جوزى هم بنا به نقل موسوعه امام حسين ( ع ) چنين گفته است : و لم يحضر قتال الحسين ( ع ) احد من اهل الشام بل كلهم من اهل الكوفة .