آن چون ماه تمام همىدرخشيد ، بر دست شمر بود وأو از در مباهات همىگفت :
انا صاحب الرّمح الطّويل * انا صاحب الدّين الأصيل « 1 »
انا قتلت ابن سيد الوصيين * وأتيت برأسه إلى أمير المؤمنين « 2 »
امّ كلثوم فرمود : كذبت يا لعين بن اللّعين ألا لعنة اللّه على الظّالمين . « 3 »
واي بر تو خود را به كشتن حسين همىستايى ؟ ! آن كس كه خداى سبحانه نام أو هم در أزل بر سرادق « 4 » عرش نبشت وبه نياى أو پيمبران را ختم كرد وبه پدر أو مشركان را برانداخت ؟ !
سهل بن سعد گويد : من خود در آن جمع بودم واز مشاهدت اين حالت آرام از من برفت ومرا شكيب نماند . به خدمت امام علي بن الحسين رفتم وگفتم : اگر خدمتي باشد بازفرماى كه من سهل بن سعدم واز مواليان آل رسول .
فرمود : اگر با تو از نقود چيزى باشد ، بدان كس ده كه سر حسين همىبرد ودر خواه كه لختى بركنار شود كه اين زنان وكودكان را ديگر طاقت نماند ومن چنين كردم وچون بازگشتم أو را ديدم كه همىخواند :
أقاد ذليلا في دمشق كأنّنى * من الزنج عبد خاب عنه نصير « 5 »
وجدّى رسول اللّه في كلّ مشهد * وشيخى أمير المؤمنين وزير « 6 »
فيا ليت لم انظر دمشق ولم يكن * يزيد يراني في البلاد أسير « 7 »
هامش
( 1 ) . من صاحب نيزهء بلندم من صاحب دين ناب هستم .
( 2 ) . من پسر سرور أوصياء را كشتم وسر أو را براي يزيد آوردم .
( 3 ) . دروغ مىگويى اى نفرينشدهء فرزند نفرين شده كه همانا لعنت ونفرين خدا بر ستمكاران است .
( 4 ) . پرده
( 5 ) . مرا در دمشق خوار وبىياور مىگردانند گويى بردهاى زنگىام كه أو را ياورى نيست .
( 6 ) . وحال آنكه جدم رسول خدا در هر جا ناظر است وپدرم أمير المؤمنين على وزير اوست .
( 7 ) . اى كاش ! دمشق را نمىديدم وكاش يزيد مرا در اين ديار أسير نمىديد .