حوادث سال يازدهم
نامهاى كه نوشته نشد
آخرين روزهاى زندگانى پيامبر از فصول بسيار حساس و دقيق تاريخ اسلام است . اسلام و مسلمانان در آن روزها ، ساعات دردناكى را مىگذراندند . مخالفت علنى برخى از صحابه و سرپيچى آنان از شركت در سپاه اسامه ، حاكى از يك سلسله فعاليّتهاى زيرزمينى و تصميم جدى آنان بود كه پس از درگذشت پيامبر ، حكومت و فرمان روايى و امور سياسى اسلام را قبضه كنند و جانشين رسمى پيامبر را كه در روز « غدير » تعيين گرديده بود ، عقب بزنند .
پيامبر نيز از منويات آنان به طور اجمال آگاهى داشت . از اين رو ، براى خنثى كردن فعاليّت آنان اصرار مىكرد كه تمام سران صحابه در سپاه « اسامه » شركت كنند و هرچه زودتر سرزمين مدينه را به قصد نبرد با روميان ترك گويند ، ولى بازى گران صحنهء سياست ، براى اجراى نقشههاى خود ، به عللى از شركت در سپاه « اسامه » اعتذار جسته و حتى سپاه را از حركت بازداشتند ، تا روزى كه پيامبر اسلام درگذشت .
سرانجام پس از شانزده روز توقف و معطلى بر اثر انتشار وفات پيامبر ، دو مرتبه به مدينه بازگشتند . آنچه منظور پيامبر بود كه در روز وفات وى ، سرزمين مدينه از رجال سياسى و مزاحم - كه ممكن است بر ضد جانشين بلافصل وى دست به تحريكات بزنند - خالى باشد ، عملى نشد . آنان نه تنها مدينه را ترك نگفتند ، بلكه