امين قريش على عليه السّلام را به خانهء خود مىبرد
در يكى از سالها كه قحطى و كم آبى ، مكّه و نواحى آن را در برگرفته بود ؛ رسول گرامى تصميم گرفت كه به عموى بزرگوار خود ابو طالب كمك كند و هزينهء زندگى او را پايين آورد . از اين رو ، با عموى ديگر خود به نام « عباس » موضوع را در ميان گذاشت . قرار شد هر كدام ، يكى از فرزندان ابو طالب را به خانه خود ببرند : رسول گرامى ، على عليه السّلام را و عباس « جعفر » را به خانهء خود بردند .
ابو الفرج اصفهانى ، مورّخ معروف مىنويسد : عباس ، طالب را و حمزه ، جعفر را و رسول خدا على عليه السّلام را ، به خانههاى خود بردند . آنگاه رسول خدا گفت : من همان را برگزيدم كه خدا او را برايم برگزيده است . « 1 »
اگر چه ظاهر جريان اين بود كه به زندگى ابو طالب در سال قحطى كمك كند ، ولى هدف نهايى چيز ديگرى بود و آن اينكه على عليه السّلام در دامان پيامبر تربيت و پرورش پيدا كند و از اخلاق كريمهء او پيروى نمايد .
امير مؤمنان ، در نهج البلاغه در اين مورد مىفرمايد :
همهء شما از موقعيت و نزديكى من با رسول گرامى آگاهيد . او مرا در آغوش خود بزرگ كرد و من خردسالى بودم كه مرا به سينه خود مىچسباند و رختخواب مرا در كنار خود پهن مىكرد . من بوى خوش آن حضرت را استشمام مىكردم و هر روز از اخلاق او چيزى مىآموختم . « 2 »
آيين او پيش از بعثت
او از لحظهاى كه از مادر متولد شد ، تا روزى كه به خاك سپرده شد ، جز خداى يكتا را نپرستيد . سرپرستان او مانند « عبد المطلب » و « ابو طالب » همگى موحد و
هامش
( 1 ) . مقاتل الطالبيين ، ص 26 و سيرهء ابن هشام ، ج 1 ، ص 236 .
( 2 ) . نهج البلاغه ، خطبهء 190 .