مصيبت
رنج و سختى و بلا و گرفتارى كه به كسى مىرسد حوادث ناگوار و پيشآمدهاى تلخ ، همچون در گذشت خويشاوندان و دوستان صميمى . به معناى سوك و تعزيت و عزا و ماتم نيز به كار مىرود . آنچه در كربلا بر اهل بيت گذشت ، شهادت و اسارتى كه براى سيد الشهدا و عترت پيامبر در عاشورا پيش آمد ، حادثهء شهادت هر يك از معصومين « ع » نيز مصيبتى است كه بر امّت اسلام وارد شده است كه در رأس آنها و بالاترين مصائب ، عاشوراى حسينى است . در زيارت عاشورا از شهادت ابا عبد اللّه « ع » بعنوان مصيبتى بزرگ ياد شده است . « لقد عظمت الرزيّة و جلّت المصيبة بك علينا و على جميع اهل الإسلام . . .
مصيبة ما اعظمها و اعظم رزيّتها فى الإسلام و فى جميع اهل السّماوات و الأرض » « 1 » و به همين جهت ، به يادآورى حادثهء عاشورا و شهادت امام حسين و أئمّهء ديگر « ذكر مصيبت » گفته مىشود .
- ذكر مصيبت ، عزادارى ، نوحهخوانى ، بلا و كربلا
مظلوم
ستمديده ، از لقبهاى سيد الشهداست كه اغلب با نام او همراه است : يا حسين مظلوم ، در زيارتنامهها و احاديث ، تكيه بر روى اين لقب براى بيان ظالم بودن حكومت اموى و سپاهى است كه در كربلا آن حضرت را به شهادت رساندند . هر چند آنان مىكوشيدند تا خود را تبرئه كنند و گناه كشته شدن را به گردن خود امام بيندازند ، ولى مظلوميّت آن شهيد ، همواره مثل پرچمى در اهتزاز بوده است .
در حديث امام باقر « ع » است : « انّ الحسين صاحب كربلا قتل مظلوما مكروبا عطشانا لهفانا » « 2 » و در برخى تفاسير ، آيهء
« وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِيِّهِ سُلْطاناً »
( اسراء / 33 ) به شهادت آن حضرت تفسير شده است . « 3 » و همچنين آيهء
« وَ سَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ »
( شعراء / 225 ) به مظلوميّت اهل بيت تأويل گشته است . « 4 » آيهء
« أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا »
( حج / 39 ) نيز طبق روايات ، دربارهء حسين بن على « ع » است كه يزيد در پى كشتن او بود تا آنكه مظلومانه شهيد شد . امام صادق « ع » نيز در حديثى امام زمان
هامش
( 1 ) - زيارت عاشورا ، بحار الانوار ، ج 98 ، ص 294 .
( 2 ) - كامل الزيارات ، ص 168 .
( 3 ) - تفسير « البرهان » ، سيد هاشم بحرانى ، ج 2 ، ص 418 .
( 4 ) - همان ، ج 3 ، ذيل آيهء فوق