حسين از منزلگاه « قصر بنى مقاتل » گذشت ، روى اسب چشمان او را خوابى ربود و پس از بيدارى « انا لله و انا اليه راجعون » گفت و سه بار اين جمله و حمد الهى را تكرار كرد . علىّ اكبر وقتى سبب اين حمد و استرجاع را پرسيد ، حضرت فرمود : در خواب ديدم سوارى مىگويد اين كاروان به سوى مرگ مىرود . پرسيد : مگر ما بر حق نيستيم ؟ فرمود : چرا .
گفت : « فانّنا اذن لا نبالى ان نموت محقّين » پس باكى از مرگ در راه حق نداريم ! « 1 » روز عاشورا نيز پس از شهادت ياران امام ، اولين كسى كه اجازهء ميدان طلبيد تا جان را فداى دين كند او بود . گرچه به ميدان رفتن او بر اهل بيت و بر امام بسيار سخت بود ، ولى از ايثار و روحيهء جانبازى او جز اين انتظار نبود . وقتى به ميدان مىرفت ، امام حسين « ع » در سخنانى سوزناك به آستان الهى ، آن قوم ناجوانمرد را كه دعوت كردند ولى تيغ به رويشان كشيدند ، نفرين كرد .
على اكبر چندين بار به ميدان رفت و رزمهاى شجاعانهاى با انبوه سپاه دشمن نمود .
هنگام جنگ ، اين رجز را مىخواند كه نشان دهندهء روح بلند و درك عميق اوست :
انا على بن الحسين بن على * نحن و ربّ البيت اولى بالنّبى
تاللّه لا يحكم فينا ابن الدّعى * اضرب بالسّيف احامى عن ابى
ضرب غلام هاشمىّ عربىّ « 2 »
پيكار سخت ، او را تشنهتر ساخت . به خيمه آمد . بىآنكه آبى بتواند بنوشد ، با همان تشنگى و جراحت دوباره به ميدان رفت و جنگيد تا به شهادت رسيد . قاتل او مرّة بن منقذ عبدى بود . پيكر على اكبر با شمشيرهاى دشمن قطعهقطعه شد . وقتى امام بر بالين او رسيد كه جان باخته بود . صورت بر چهرهء خونين على اكبر نهاد و دشمن را بازهم نفرين كرد :
« قتل الله قوما قتلوك . . . » و تكرار مىكرد كه : « على الدّنيا بعدك العفا » . و جوانان هاشمى را طلبيد تا پيكر او را به خيمهگاه حمل كنند . « 3 » على اكبر ، نزديكترين شهيدى است كه با حسين « ع » دفن شده است . مدفن او پايين پاى ابا عبد الله الحسين « ع » قرار دارد و به اين خاطر ضريح امام ، شش گوشه دارد . « 4 »
هامش
( 1 ) - اعيان الشيعة ، ج 8 ، ص 206 .
( 2 ) - همان ، ص 207 .
( 3 ) - حياة الامام الحسين ، ج 3 ، ص 248 .
( 4 ) - از جمله براى شرح حال او ر . ك : « علىّ الاكبر » از عبد الرزاق الموسوى ، چاپ 1368 قمرى ، نجف ، 146 صفحه .