ط . ظ
[ ط ]
طبل
از ابزار تحريك روحيّهء رزمى در ميدانهاى جنگ در سابق . در كربلا هم طبل جنگ نواخته مىشد . در تعزيههاى عاشورا ، با نواختن طبل ، همه از برگزارى تعزيه خبر مىشدند و گرد مىآمدند . شيپور و طبل ، براى گردآورى تماشاگر بوده است . دهل نيز مىگويند .
- تعزيه ، ميدان
طرمّاح
يكى از كسانى كه در طول راه كربلا به سيد الشهدا « ع » پيوست و همراه او شد . امام حسين « ع » كسى را مىخواست كه به راه آشنا باشد ، تا از بيراهه به سوى كوفه رود .
طرمّاح بن عدىّ اعلام كرد كه من راه را مىشناسم و جلو افتاد و به سوى كربلا روان شدند .
وقتى جلو افتاد ، اشعارى را هم مىخواند كه با اين مطلع ، آغاز مىشود :
يا ناقتى لا تذعرى من زجر * و امضى بنا قبل طلوع الفجر « 1 »
و مضمون اشعار ، در ستايش از دودمان رسول خدا « ص » و سيد الشهداست . در ميانهء راه ، اجازه طلبيد كه به قبيلهء خود سر زده و به خانواده رسيدگى كند و برگردد . رفت و پس از چند روز ، وقتى دوباره برگشت ، به « عذيب الهجانات » كه رسيد ، خبر شهادت امام را شنيد . اندوهگين شد و گريست ، از اين كه توفيق شهادت در ركاب امام ، نصيب او نشد . « 2 »
ولى . . . آنكه امام را رها كند و سراغ زن و قبيلهء خويش رود ، اين محروميّت سزاى اوست ، هر چند پسر عدىّ بن حاتم باشد !
هامش
( 1 ) - اعيان الشيعة ، ج 7 ، ص 396 .
( 2 ) - حياة الامام الحسين ، ج 3 ، ص 83 .