تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — صفحة 82
الفصل الثالث : فى الحجر و اسبابه ستّة الاول الصغر فالصغير ممنوع من التصرفات الّا مع البلوغ و الرشد و يعلم او الاحتلام او ( 26 - كتاب حَجر ) قال اللَّه تعالى : وَ ابْتَلُوا الْيَتامى حَتَّى إِذا بَلَغُوا النِّكاحَ فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ « نساء / 6 » . بيست و ششمين كتاب فقهى مورد بحث در تبصره كتاب حَجر است : معناى لغوى آن : لسان العرب گويد : كلمهء حجر در لغت عرب به معناى ممانعت از رسيدن به چيزى و مقصودى است و نسبت به هر چيزى كه شما از او منع شويد [ از خوردن - بردن - رفتن و . . . ] پس بر آن چيز محجور شدهايد ، عرب مىگويد : قاضى فلان شخص را حجر نمود هنگامى كه او را از تصرف در اموالش منع كند . معناى شرعى آن : حجر در اصطلاح عبارتست از اينكه شخصى به سببى از اسباب ، از تصرف در اموال خود منع شود و شرع مقدس مانع او باشد از اين تصرفات . اسباب حجر : عوامل حجر مالك از تصرف در مالش شش عامل است : عامل اوّل : صغير بودن پس طفلى كه هنوز به سن بلوغ نرسيده از تصرف در هر كارى شرعاً ممنوع است تا زمانى كه واجد دو صفت شود : 1 - بلوغ 2 - رشد كه هر دو خصوصيت در آيهء شريفهء مذكور در صدر بحث به صراحت آمده و رشيد در مقابل سفيه است و سفيه به كسى گويند كه عقل معيشت