ان فعلت محرّما فللَّه على كذا و ان لم افعل الطاعة فللَّه علىّ كذا او تبرع كقوله للَّه علىّ كذا و لو قال علىّ كذا و لم يقل للَّه لم يجب و متعلق النذر يجب ان يكون طاعة للَّه مقدوراً للناذر و لو نذر فعل طاعة و لم يعين تصدق بشىء او صلى ركعتين او صام يوماً و لو نذر صوم حين
شرح
عنايت كند فلان كار خير را انجام خواهم داد .
ب : نذر شكر : يعنى نذر مىكنند كه به شكرانه فلان نعمت دنيوى يا اخروى كه خدا به من دهد فلان كار را بكنم و يا اگر خداوند فلان بلا را از من و خاندانم دور فرمايد به شكرانه دفع بلا فلان كار را بكنم مثلًا اگر مريضم شفا يابد ، اگر مسافرم سالم به وطن بازگردد و . . . يا اگر امسال توفيق زيارت خانه خدا را يافتم چنين و چنان كنم . . .
ج : نذر زجرى : يعنى نذر خويش را معلق مىكند بر اينكه اگر فلان كار حرام يا مكروه را انجام دهم به عنوان مجازات و تنبيه و گوشمالى خودش فلان كار را بكند مثلًا بگويد : اگر يك بار ديگر عمداً مرتكب دروغ شدم هزار تومان صدقه دهم يا اگر يك بار ديگر فلان واجب را ترك كردم بعنوان زجر و تنبيه خود چنان و چنين كنم .
د : نذر تبرّعى : نذرى است كه مطلق باشد و معلق بر هيچ امرى نباشد مثلًا ابتدا به ساكن مىگويد : للَّه علىّ كه فردا روزه بگيرم يا صدقه دهم و . . .
3 - اگر چنين نذر كند : على كذا يعنى بر عهده مىگيرم كه فلان كار را بكنم ولى نگويد : للَّه و قصد قربت نباشد چنين نذرى منعقد نمىشود و واجب الوفا نيست .
4 - متعلق نذر بايد اوّلًا طاعت الهى باشد مثل انجام واجب و مستحب يا ترك حرام و مكروه و ثانياً مقدور شخص ناذر هم باشد و گرنه نذر منعقد نمىشود .
5 - هرگاه نذر كند كه عمل خيرى انجام دهد ولى معين نكند كه چه عملى انجام دهد هر عمل خيرى كه انجام دهد كفايت مىكند فى المثل وجهى را صدقه بدهد يا دو ركعت نماز بگذارد يا يك روز روزه بگيرد و . . .