تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — صفحة 104
الفصل السادس فى الاقرار : و هو اخبار عن حق سابق و لا يختص لفظاً و يصح بالاشارة المعلومة ( 31 - كتاب اقرار ) سى و يكمين كتاب فقهى مورد بحث در تبصره كتاب اقرار است : تعريف اقرار : اقرار عبارتست از خبر دادن جزمى و قطعى از يك حقّ سابقى كه بر عهدهء مقرّ ثابت باشد و يا اخبار به امرى كه بدنبال دارد يا حقّى را و يا حكمى را عليه مقرّ و يا خبر دادن از عدم يك حقّى براى مقرّ مثلًا بگويد : لك عندي كذا يا لك فى ذمتى كذا يا لك علىّ كذا يا هذا الذي فى يدى لفلان يا انّى جنيت على فلان كذا و كذا يا انى سرقت من اموال فلان كذا و كذا يا انّى زنيتُ و امثال ذلك از امورى كه مستلزم قصاص يا حدود الهى است يا در بخش دوّم بگويد : ليس لى علىّ فلان حق ، يا ما اتلفه فلان ليس منّى و . . . و آنگاه شخصى را كه عليه خود اعتراف مىكند مقر و شخص را كه به نفع او اقرار شده مقرّ له و مال يا حقى را كه بدان اقرار شده مقرّ به و عمل شخص مقرّ را اقرار و اعتراف گويند و مهمترين دليل آن اين جمله است : اقرار العقلاء على انفسهم جايزٌ اى نافذ و يُؤخذ باقراره . احكام اقرار : 1 - اقرار يا اعتراف كردن مختص به لغت خاصّى نيست بلكه به عربى باشد يا به فارسى يا به تركى يا به زبان هندى و . . . تماماً صحيح است و همچنين در لغت عربى هم صيغهء خاصهاى براى آن نيست بر خلاف بيع و اجاره و . . . بله به هر صيغهاى كه ظهور در مطلوب داشته باشد صحيح است . 2 - اقرار لازم نيست بتوسط لفظ و تكلم باشد بلكه با اشارهاى هم كه معلومة