لعن هيچ كس كه بر او مسلمان بگويند جايز نيست و بر هر كس كه كسى را لعنت مىكند خرده مى گيرند حتى برخى از ايشان در آن باره چنان تند روى كردهاند كه ميگويند كافر و ابليس را هم لعنت نميكنم زيرا حق تعالى روز قيامت به هيچ كس نميگويد چرا لعن نكردى بلكه مى فرمايد چرا لعنت كردى .
اين انديشه مخالف با نص كتاب خداوند است كه خدا فرموده است « خداوند كافران را لعنت فرموده و براى آنان آتش دوزخ مهيا كرده است » همچنين خداوند متعال در مورد كافران فرموده است « آنان را خداوند لعنت مىكند و لعنت كنندگان نيز ايشان را لعنت مى كنند » و خداوند متعال درباره ابليس مى فرمايد « همانا لعنت من تا روز دين بر تو خواهد بود » . نيز فرموده است « آنان لعنت شدگان اند هر كجا كه در آيند » و در قرآن مجيد از اين نمونهها بسيار است . وانگهى چگونه ممكن است مسلمان منكر تبرى شود آن هم از كسانى كه تبرى از ايشان واجب است مگر اين قوم اين سخن خداوند متعال را نشنيدهاند كه فرموده است « همانا براى شما در ابراهيم و كسانى كه همراه او بودند سرمشقى است كه آنان به قوم خود گفتند ما از شما و آنچه غير از خدا مى پرستيد بيزاريم ، ما به شما كفر مى ورزيم و ميان ما و شما براى هميشه كينه و دشمنى آشكار است » .
بديهى است در مورد كسى كه حالش مشتبه است بايد دقت كرد اگر مرتكب گناهى كبيره شده باشد به آن وسيله مستحق لعن و بى زارى جستن است و هيچ اشكالى براى كسى كه چنان شخصى را لعنت كند و از او بيزارى جويد نيست . و اگر مرتكب گناه كبيره نشده باشد لعن كردن و تبرى جستن از او جايز نيست .
و از آياتى كه دلالت بر آن دارد كه كسى كه نام مسلمانى بر اوست اگر مرتكب گناه كبيره شود لعنت او جايز و گاهى واجب است گفتار خداوند متعال در
جلوه تاريخ درشرح نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 129
مساهمون: ابن أبي الحديد
ص١٢٩