تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — صفحة 24
او الممتزج بها مزجاً يسلبه الاطلاق كماءِ الورد و المرق و هو ينجس بكل ما يقع فيه من النجاسة سواء كان قليلا او كثيراً و لا يجوز رفع الحدث به و لا ازالة الخبث و ان كان طاهراً 2 - به آن آبى كه با اشياء ديگر ممزوج شده . بهگونهاى كه از اسم آب مطلق بودن خارج شده و ديگر بر آن آب بدون قيد و شرط اطلاق نمىشود همانند آبگوشت آب شور - شربت آب ليمو و . . . احكام آب مضاف 1 - آب مضاف ذاتاً و بدون دخالت عامل خارجى پاك است . 2 - آب مضاف پاككنندهء غير نيست يعنى شيء نجس را با آن نتوان پاك كرد . 3 - با آب مضاف نمىتوان وضو گرفت و يا غسل كرد و خلاصه امر دوم و سوم اينست كه آب مضاف نه به درد رفع حدث مىخورد و نه براى ازالهء خبث مفيد است [ منظور از حدث آن حالت نفسانيهاى است كه براى انسان بوجود مىآيد در هنگامى كه يكى از موجبات وضو يا غسل محقّق شود و اين حالت دو نشانه دارد 1 - مانع از ورود در نماز است . 2 - رفع اين اثر و حالت نياز به نيت و قصد قربت دارد و حدث خود دو شعبه دارد : 1 - حدث اصغر يعنى عواملى كه سبب وضو مىشوند . 2 - حدث اكبر يعنى حالتى كه موجب غسل مىشود و منظور از خبث عبارتست از آلودگى ظاهرى از قبيل بول و غائط و خون و . . . ] 4 - آب مضاف به مجرّد ملاقات با نجس ، متنجس مىگردد چه كم باشد مثل يك ليوان آب انار و چه زياد باشد و حدّ و حصرى ندارد و به تعبير حضرت امام