السادس : اسئار الحيوان كلّها طاهرة
شرح
مىگردد آنگاه شيوهء تطهير آن به يكى از همان چهار طريق مذكور است و در غير اين صورت نجس نمىشود .
آرى اگر حيوانى يا نجاستى از نجاسات مذكوره درون چاه بيفتد ولى تغييرى در رنگ يا بو يا مزه ايجاد نكند كشيدن تمام يا يك كر و . . . از آب چاه مستحب است پس متأخرين روايات منزوحات البئر را بر استحباب حمل مىكنند .
دليلى هم كه براى مدعاى خود دارند روايت صحيحهء ابن بزيع از امام رضا ( ع ) است كه حضرت فرمود :
« ماء البئر واسع لا يفسده شيء . . . لان له مادة » .
يعنى همانطورى كه آب جارى به سر چشمه وصل است همچنين آب چاه به آبهاى تحت الارض و خلاصه به منبع متصل است و لذا به مجرّد وقوع نجاستى درون آن متنجس نمىشود در خاتمه اين قسمت داستانى را از مبتكر اين رأى يعنى علامه ره نقل مىكنم :
ظاهراً جناب علّامه در ميان منزل خود چاه آبى داشته كه هنگام صدور فتواى مذكور دستور داد چاه را پر كنند تا علّامه بىدغدغه و صد در صد براى خدا فتوا دهد و مبادا ذرّهاى وجود اين چاه آب در رأى او مؤثر افتد .