باب پانزدهم [ 1 ] در هجرت صحابه بجانب حبش
محمّد بن إسحاق گويد ، رحمة اللّه عليه :
چون سيّد ، عليه السّلام ، أصحاب خود را چنان ديد معذّب در دست كافران و آيت قتال نيامده بود كه با كافران جنگ كردى ، ايشان را دستورى داد تا به ولايت حبش هجرت كنند ، پيش ملك نجاشى . و آن اوّل هجرت بود در اسلام ، و لفظ پيغمبر ، عليه السّلام ، كه أصحاب را دستورى داد بهجرت اين بود :
لو خرجتم إلى أرض الحبشة [ 2 ] ، فإنّ بها ملكا لا يظلم عنده أحد ، و هى أرض صدق ، حتّى يجعل اللّه لكم فرجا ممّا أنتم فيه .
گفت : اى صحابهء من ، اگر مىخواهيد به زمين حبش هجرت نمائيد ، كه آنجا پادشاهى هست ، يعنى نجاشى ، كه ظلم روا نمىدارد و پيش وى كسى بر كسى ظلم نمىتواند كردن ، و زمين حبش زمينى نيكوست و در مردم آنجا جز صدق و راستى نباشد و آنجايگاه مىباشيد * تا حق تعالى فرجى فرستد ، و آنگه اگر خواهيد باز پيش من آئيد . پس صحابه ، رضى اللّه عنهم ، چون إجازت از سيّد ، عليه السّلام ، بيافتند ، قصد حبش كردند .
نخستين كسى كه هجرت نمود عثمان بن عفّان بود ، رضى اللّه عنه ، با
هامش
[ ( 1 - ) ] پا : پانجدهم . در ديباجهء همين نسخه ص 12 فهرست حكايات باب پانزدهم بتفصيل آمده است .
[ ( 2 - ) ] در اصل : الارض الحبش .