تخطي إلى المحتوى الرئيسي

موسوعة كلمات الامام الحسين ( ع ) ( فرهنگ جامع سخنان امام حسين ع ) ( فارسي ) — صفحة 597

مساهمون:

ص٥٩٧
است كه : پى برد امام وارث و همتاى پيغمبر است جز در نبوّت ، و فرمانبردارى او همان فرمانبردارى از خدا و رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله است ، و بايد در هر كارى سر به فرمان او بود و همه حوادث را به او ارجاع داد و از رهنمود او پيروى كرد . و نيز دريابد ( و به يقين بشناسد ) كه امام بعد از پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله على بن ابى طالب است و پس از او حسن ، سپس حسين ، سپس على بن الحسين ، سپس محمّد بن على ، سپس من ، سپس موسى فرزندم ، سپس علىّ بن موسى ، سپس محمّد بن على ، سپس على بن محمّد ، سپس حسن بن على ، و در آخر حجّة بن الحسن است . آنگاه فرمود : اى معاويه ! در زمينه خداشناسى ، اصلى را برايت ( آشكار ساخته ) قرار دادم به آن عمل كن . اگر با آن پندار پيشين كه ( هنگام سؤال ) بر آن بودى از دنيا مىرفتى حال تو بدترين حالات بود . پس گفتار آنان كه گمان برند خدا با چشم ديده مىشود تو را نفريبد . امام فرمود : اينها عجيب‌تر از آن را هم اظهار كرده‌اند . آيا پدرم آدم عليه السّلام را به ارتكاب بدى ( و گناه ) متهم نساخته‌اند ؟ ! آيا به ابراهيم عليه السّلام آن نارواها را نسبت نداده‌اند ؟ ! آيا به داوود عليه السّلام اتهام داستان پرنده را نزده‌اند ؟ ! آيا به يوسف صديق عليه السّلام اتهام ( مربوط به ) داستان زليخا را نبسته‌اند ؟ ! آيا به موسى عليه السّلام نسبت ( قتل حرام ) نداده‌اند ؟ ! آيا به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله اتهام ( مربوط به ) داستان زيد را نزده‌اند ؟ ! آيا على بن ابى طالب را به حديث قطيفه متهم نساخته‌اند ؟ ! اينها با اين اتهامات ( و گفتارهاى بىاساس ) در پى توبيخ اسلام‌اند تا بتوانند به گذشته ( و سنتهاى جاهلى ) خود بازگردند . خدا ديدگانشان را كور كند آنچنان كه دلهايشان را كور ساخته است . خدا از آن پندارها برتر است ، بلند مرتبه‌اى بزرگ . [ 495 ] - 3 - . . . - عكرمه از ابن عبّاس نقل مىكند كه ( در مسجد الحرام ) مشغول سخن گفتن ( و بيان احكام ) براى مردم بوده كه يكباره نافع بن أزرق بر مىخيزد و اظهار مىدارد : اى ابن عبّاس ، آيا به مردم دربارهء مورچه و شپش فتوا مىدهى ؟ ! براى من از خداى خود كه مىپرستى خبر ده ( و اوصاف او را برايم بيان كن ) ! ابن عبّاس سخن او را بزرگ پنداشت و در سكوت فرو رفت ( و خاموش ماند ) . در اين هنگام حسين بن على عليه السّلام كه در گوشه‌اى نشسته بود ( و نظاره مىكرد ) فرمود :