در دنيا به ما رسيده مىبينى ، آن را توشهء آخرت ما بساز » « 1 » .
و در روايتى آمده كه فرمود : « شما ( اى كوفيان ! ) اصحاب و عموزادگان و برادران و فرزندم را كشتيد . اينك اين كودك ششماهه مانده است كه از تشنگى ( بىتاب است و ) مىنالد او را آبى دهيد » « 2 » . در همين حال كه امام عليه السّلام با آنان سخن مىگفت تير آمد و در گلوى كودك نشست و او را كشت . گفتهاند كه عقبة بن بشير ازدى - كه لعنت خدا بر او باد - آن تير را افكند و امام عليه السّلام مىفرمود : بار الها ! تو بر اين نامردمان شاهدى كه آنان مصمّماند تا هيچ يك از نسل پيامبرت صلّى اللّه عليه و آله را باقى نگذارند » « 3 » . و سخت مىگريست .
و در روايت ديگرى آمده كه ، فرمود : « خدايا ! تو خود آگاهى كه ايشان ما را فرا خواندند تا يارىمان كنند ، پس ما را رها كردند و دشمنان ما را كمك كردند . بار الها ! باران آسمان را از ايشان بازدار و بركاتت را از آنان دريغ دار . خدايا ! هرگز از ايشان راضى مشو . بار الها ! چنانچه اينك پيروزى ما مقدّر نيست آن را توشهء آخرتمان كن و از اين ستمگران انتقام گير » « 4 » .
[ 432 ] - 257 - يعقوبى گويد : سپس يك به يك به ميدان آمدند ( و شهيد شدند ) تا امام عليه السّلام تنها ماند هيچ يك از خاندان و فرزندان و نزديكانش با او نبود ، او بر اسب خود بود كه نوزادى تازه به دنيا آمده را به محضرش آوردند امام عليه السّلام در گوش او أذان گفته كامش را نوازش مىداد كه ناگاه تيرى آمد و در گلوى نوزاد نشست و او را كشت امام عليه السّلام تير را از گلوى او بيرون كشيد
هامش
( 1 ) يا نفس اصبري و احتسبي فيما أصابك ، الهي ترى ما حلّ بنا في العاجل فاجعل ذلك ذخيرة لنا في الاجل .
( 2 ) يا قوم لقد قتلتم اصحابي و بنى عمّى و اخوتى و ولدي ، و قد بقي هذا الطّفل - و هو ابن ستّة أشهر - يشتكى من الظّمأ ، فاسقوه شربة من الماء .
( 3 ) اللّهمّ انّك شاهد على هؤلاء القوم الملاعين انّهم قد عمدوا أن لا يبقون من ذرّيّة رسولك صلّى اللّه عليه و آله .
( 4 ) اللّهمّ أنت تعلم أنّهم دعونا لينصرونا فخذلونا و أعانوا علينا ، اللّهمّ احبس عنهم قطر السّماء و احرمهم بركاتك ، اللّهمّ لا ترض عنهم أبدا ، اللّهمّ انّك إن كنت حبست عنّا النّصر فى الدّنيا فاجعله لنا ذخرا فى الآخرة و انتقم لنا من القوم الظّالمين .