( درگيرى با ) حسين عليه السّلام رهسپارم ! و ( هرگز ) فكر نمىكردم كه از تو پيروى كنم ! امام عليه السّلام فرمود : « اكنون به پاداش و سرانجام خير دست يافتى » ! « 1 » [ 390 ] - 215 - روايت شده چون حرّ به امام عليه السّلام پيوست ، يزيد بن سفيان تميمى گفت : بدانيد به خدا سوگند چنانچه حرّ را ببينم كه بيرون آمده نيزهها بر او زنم پس در حال جنگ بود و اسبش زخمى شده بود و خون مىآمد كه ابن نمير گفت : اى يزيد ! اينك اين حرّ است كه آرزويش را مىبردى آيا توان او را دارى ؟ ! گفت : آرى و به جنگ حرّ در آمده چيزى نگذشت كه حرّ او را كشت و نيز چهل سواره و پيادهء ديگر را به هلاكت رساند و پيوسته مىجنگيد تا اسبش را پى كردند و او پياده ماند . باز پياده به جنگ ادامه داد و اين اشعار را مىخواند : چنانچه مرا از رفتن بازداشتيد منم آن فرزند آزاد مرد كه از شير يالدار بيشهها شجاعترم ، هنگام حملهها زبون نخواهم بود و هنگام فرار پايدار خواهم ماند .
سپس پيوسته به نبرد پرداخت تا بر خاك افتاد . هنوز نيمه جانى داشت كه اصحاب او را برداشته خدمت امام عليه السّلام آوردند و پيش روى حضرت عليه السّلام بر زمين نهادند و امام عليه السّلام در حالى كه چهرهء غبارآلود او را پاك مىكرد مىفرمود : « تو آزاد مردى چنان كه مادرت نام نهاد و تو در دنيا و آخرت آزادهاى » « 2 » .
قندوزى نقل كرده كه : حرّ با فرزند خود به امام عليه السّلام پيوست و فرزند خود را به نبرد با سپاه ابن سعد برانگيخت تا به شهادت رسيد ( و از نيك عاقبتى او ) شادمان شد ، سپس خود به كارزار پرداخت تا به شهادت رسيد . سر او را جدا كرده به سوى امام عليه السّلام افكندند . امام عليه السّلام آن را در دامن خود نهاد و گريست و خون از چهرهء او پاك كرد و فرمود : « به خدا سوگند مادرت كه حرّ نامت نهاد خطا نكرد ، تو به راستى در دنيا آزاد مردى و در آخرت سعادتمند ! و مىفرمود : چه خوب جوانمردى است حرّ بن يزيد رياحى كه در هنگامهء زد و خورد نيزهها ( و شمشيرها ) پايدار و مقاوم است و چه خوب آزاد مردى است حرّ كه به يارى حسين عليه السّلام
هامش
( 1 ) لقد أصبت أجرا و خيرا .
( 2 ) أنت الحرّ كما سمّتك به امّك ، و أنت الحرّ في الدّنيا ، و أنت الحرّ في الآخرة .