« سلام بر تو باد اى پيامبر خدا ! منم حسين فرزند فاطمه ، منم فرزند و فرزند و نوهء دخترى تو در ميان بازماندگانى كه ميان امّت خود جا نهادى . اى پيامبر خدا ! تو بر آنان گواه باش كه مرا تنها گذارده حقّم را تباه ساختند و حرمتم را شكستند ، اين شكوه من است به تو تا ( روزى كه ) تو را ديدار كنم . » « 1 »
سپس برخاست و به نماز ايستاد ، پيوسته در ركوع و سجود بود .
[ 229 ] - 54 - وليد بن عتبه كسى را به در خانهء امام حسين عليه السّلام فرستاد تا ببيند آيا از مدينه بيرون رفته يا نه ؟ چون او را در خانه نيافت گفت : الحمد للّه كه او بيرون رفت و خدا دست مرا به خون او آلوده نكرد . امام عليه السّلام در وقت صبح به خانه بازگشت . سپس وليد عصر آن روز مردانى را به سوى او فرستاد ، امام عليه السّلام فرمود : « تا صبح صبر كنيد تا ببينيم چه مىشود ؟ » « 2 » آنان نيز آن شب دست از او برداشته فشار نياوردند .
[ 230 ] - 55 - چون شب دوم شد ، امام عليه السّلام نزد قبر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آمد و دو ركعت نماز گزارد . چون از نماز فارغ شد فرمود : « خدايا ! اين قبر پيامبر تو محمّد صلّى اللّه عليه و آله است و من فرزند دخت محمّد صلّى اللّه عليه و آله ، تو خود مىدانى كه برايم چه پيش آمده است . خدايا ! من نيكيها را دوست داشته بديها را دشمن مىدارم . اى خداوند با شكوه و بزرگوار - به حقّ اين قبر و به حقّ صاحب اين قبر - از تو مىخواهم كه آن راه را برايم پيش آورى كه خشنودى تو در آن است » « 3 » .
[ 231 ] - 56 - سپس امام حسين عليه السّلام گريه آغاز كرد ، چون سپيدهء صبح دميد سر خود را بر قبر نهاده لختى به خواب رفت ! پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را در رؤيا ديد كه در جمعى به هم پيوسته از فرشتگان كه
هامش
( 1 ) السّلام عليك يا رسول اللّه ! أنا الحسين بن فاطمة ، أنا فرخك و ابن فرختك ، و سبطك في الخلف الّذي خلّفت على أمّتك ، فاشهد عليهم يا نبيّ اللّه . أنّهم قد خذلوني و ضيّعوني و أنّهم لم يحفظوني ، و هذا شكواي إليك حتّى ألقاك .
( 2 ) اصبحوا ثم ترون و نرى
( 3 ) اللّهمّ ! إنّ هذا قبر نبيّك محمّد و أنا ابن بنت محمّد و قد حضرني من الأمر ما قد علمت ، اللّهمّ ! و إنّي احبّ المعروف و أكره المنكر ، و انا أسألك يا ذا الجلال و الإكرام بحقّ هذا القبر و من فيه ما اخترت من أمري هذا ما هو لك رضى .