يك وقتى با يكى از دوستان داشتيم در خيابان مىگذشتيم ؛ تابلوهايى را ديدم كه علائمى در آنها بود . من به او گفتم اينكه مىبينى تمام خيابانها را پر كردهاند از اينكه فلان چيز در 9 اسفند 9 درصد ، در 29 اسفند 19 درصد و . . . حقهبازىهايى است كه عدهاى اين كار را مىكنند براى اينكه عدد 9 را زياد به كار ببرند . عدد 9 با عدد 8 از نظر ما فرق نمىكند ولى يك گروهى هستند كه مىدانيد عدد 9 شعارشان است ، بعد به يك عده خارجى مىگويند ببينيد ! تمام ايران تابع شعار ما هستند . و هر سال هم اين كار تكرار مىشود . نگاهى كرد و گفت : بهتر است اينها را براى من نگوييد ، براى انسان تكليف زياد مىشود ! يعنى چه نگوييد ؟ ! « نگوييد تكليف زياد مىشود » همان نُعْجِزَ اللَّهَ هَرَباً است ؛ يعنى با فرار خدا را بيچاره مىكنيم ، نمىگذاريم برايمان تكليف درست بشود . ولى اين جور نمىشود [ از تكليف فرار كرد و خدا را بيچاره كرد . ]
ايمان ، ما فوق همهء امور
وَ انّا لَمّا سَمِعْنَا الْهُدى امَنّا بِهِ . به قومشان مىگويند ما وقتى كه هدايت را شنيديم - مقصود قرآن است : بانگ قرآن را كه شنيديم - ايمان آورديم ، معطل كسى نشديم ؛ چون شنيديم ايمان آورديم . كأ نّه مىخواهند به آنها جواب بدهند [ در مقابل اين اعتراض ] كه اين چه كارى است ! شما ، گروهى جزء جمع ما ، رفتيد آنجا قرآن را شنيديد ؛ مىخواستيد اول بياييد اينجا با ما در ميان بگذاريد ، با همديگر مشورت كنيم ، اگر بناست ايمان بياوريم همه با هم ايمان بياوريم و اگر بناست ايمان نياوريم همه با هم ايمان نياوريم ؛ اين چه كارى بود كه شما كرديد ، رفتيد ايمان آورديد ؟
جواب دادند كه مسألهء ايمان به پروردگار مطرح است . رابطهء ما با پروردگار قويتر است از رابطهء ما با شما . انسان وقتى كه پروردگار خودش را بشناسد فوراً بايد ايمان بياورد . اينجا ديگر جاى مشورت كردن نيست .
داستان معروف حضرت امير است كه ايشان طفل ده ساله بودند كه پيغمبر اكرم به رسالت مبعوث شدند و وقتى كه به منزل آمدند رسالت خودشان را اعلام كردند .
اول كسى كه ايمان آورد ، از زنها خديجه بود و از مردها على عليه السلام كه در خانهء پيغمبر بود ، يك بچهء ده ساله و حداكثر گفتهاند دوازده ساله . بچهء ده ساله هركارى را با اجازهء پدر مىكند . بعضى به او رسيدند و گفتند : على ! تو از پدرت اجازه گرفتى كه به