بدهيد ، همانجا كه در حد قدرت خودتان جا داده بوديد . اين كلمهء « در حد قدرتتان » اينجا اضافه شده چون ممكن است يك مردى باشد كه در همان زمانى هم كه شوهرواقعى بود متناسب با قدرت و تمكنش از اين زن پذيرايى نمىكرد . كلمهء « مِنْ وُجْدِكُمْ » آمده است ، كأنّه دو مقياس بايد در كار باشد و هر يك كه بالاتر است [ عمل شود : ] آنجا كه سكنا مىداديد ، و در حدود قدرت خودتان ؛ يعنى نه كمتر از شأن و قدرت خودتان ، نه اينكه شما كه يك آدم قدرتمندى هستيد بگوييد من در اين مسأله خودم را مثل فلان آدم فقير در نظر مىگيرم .
حيلهء شرعى
« وَ لا تُضارّوهُنَّ لِتُضَيِّقوا عَلَيْهِنَّ » با آنها مضارّه نكنيد . مضارّه يعنى آنها را تحت فشار زيان قرار ندهيد كه كار برايشان تنگ بشود كه بعد خودشان از اينجا بيرون بروند .
گاهى مؤمنين دست به حيلهء شرعىشان خوب است . مَثَلى هميشه ما طلبهها ذكر مىكرديم ، مىگفتند : يك طلبهاى ، گربهاى خيلى مزاحمش بود ، هميشه اين گربه مىآمد گوشتهايش را مىبرد . آخر يك روز به اين گربه گفت : اى حيوان آخرش به وجه شرعى حلالت خواهم كرد . به وجه شرعى اين شد كه اين گربه را در يك جوالى كرد و رفت در صحرا ، با خودش نان هم نبرد ، دو روز ماند ، گرسنهاش شد ، ديگر نمىتوانست برگردد . واقعاً آن وقت اكل ميته در مخمصه برايش مصداق پيدا مىكرد . گربه را كشت و به وجه شرعى حلالش كرد !
گاهى مؤمنين كه دست به حيلهء شرعىشان خيلى خوب است ، مىگويند بسيار خوب ، خدا به ما تكليف كرده كه خانه و سكنا بدهيد ؛ اين غذا ، اين آب ، اين هم خانهء خيلى خوب . اما يك موجباتى فراهم مىكند كه خود آن زن از اينجا فرار كند . فرض كنيد كه مادرش با او خيلى بد بوده و مىداند كه اگر اتاق كنارى را به مادرش بدهد مادرش آنچنان او را اذيت مىكند كه بعد از يك هفته خودش فرار مىكند و از اينجا مىرود . موجباتى فراهم مىكند كه خودش نماند .
اين مسائل دليل اهميت دادن قرآن است كه جزئيات را مطرح كرده است . اينكه مىگويند قرآن در مسائل مربوط به حقوق واقعى زن نهايت دقت را به كار برده است اينهاست . « وَ لا تُضارُّوهُنَّ لِتُضَيِّقوا عَلَيْهِنَّ » به آنها زيان وارد نكنيد ( يا موجبات زيان و ناراحتى آنها را فراهم نكنيد ) تا به اين وسيله بر آنها تضييق كنيد ، كار را بر آنها