اينجا آمدم ؟ مىگفتند در مسجد الجواد « اشْهَدُ انَّ عَليّاً وَلِىُّ اللَّه » نمىگويند ، گفتم بروم خودم ببينم واقعاً نمىگويند ؟ من گفتم : خدا پدرت را بيامرزد كه باز لااقل اين قدر حس داشتى كه بيايى ببينى آيا مىگويند يا نمىگويند . حال يك كسى مىآيد مثلًا راجع به مسجد الجواد مىگويد در مسجد الجواد « اشْهَدُ انَّ عَليّاً وَلِىُّ اللَّه » نمىگويند ؛ آن يكى مىگويد من هم شنيدهام « اشْهَدُ انَّ عَليّاً وَلِىُّ اللَّه » نمىگويند ؛ اين به او مىگويد و او به يكى ديگر مىگويد ، يك وقت مىبينى همهء مردم مىگويند : ما شنيدهايم در مسجد الجواد « اشْهَدُ انَّ عَليّاً وَلِىُّ اللَّه » نمىگويند !
اسلام چه مىگويد ؟ مىگويد هر وقت چنين چيزى شنيدى ابداً به زبان نياور .
اگر دغدغه دارى ، خودت برو تحقيق كن . تو كه حوصلهء تحقيق كردن ندارى ديگر چرا بازگو مىكنى ؟ ! حق تحقيق دارى ، برو تحقيق كن اما حق بازگو كردن ندارى .
[ مىگويند در دهى مسلمان و يهودى با هم زندگى مىكردند . از آن ده تا مزارى دو فرسخ راه بود . ] يهوديها مىگفتند اين مزار مال ماست ، آن را ما ساختيم . مسلمانها مىگفتند خير ، مال ماست . يهوديها مىگفتند اين مال ماست به دليل اين كه مناره ندارد ، مسلمانها مىگفتند مال ماست به دليل اين كه مناره دارد . با همديگر دعوا و زد و خورد مىكردند ، دست و سرها شكست و آدمها كشته شد . هميشه به سر و كلهء همديگر مىزدند اما حالِ اين كه دو فرسخ بروند ببينند آيا مناره دارد تا مال مسلمانها باشد يا مناره ندارد تا مال يهوديها باشد ، نداشتند .
فايدهء دوم [ داستان افك ] همين بود كه به مسلمين يك آگاهى و يك هوشيارى داد و اين را در خود قرآن آورد كه بماند ؛ آيهء قرآن نازل شد كه براى هميشه مردم بخوانند و تلاوت كنند و براى هميشه درس بگيرند كه مسلمان ! ناآگاهانه ابزار قرار نگير ، ناآگاهانه بلندگوى دشمن نباش .
خدا مىداند اين يهوديها ( در درجهء اول ) و بهاييها كه ابزار دست يهوديها هستند ، چقدر از اين جور داستانها جعل كردند ! گاهى يك چيزى را يك يهودى يا يك مسيحى عليه مسلمين جعل كرده ، آنقدر شايع شده كه كم كم داخل كتابها آمده و از اين كتاب به آن كتاب رفته ، بعد آنقدر مسلّم [ فرض ] شده كه خود مسلمين باورشان آمده است ، مثل داستان كتابسوزى اسكندريه .
مجموعه آثار شهيد مطهرى ( فارسي ) — صفحة 408
مساهمون: مرتضى مطهرى
ص٤٠٨