بگوييم چون توبه كرده تازيانه به او نزنند ، شهادتش هم قبول باشد و فاسق هم نيست . ولى اين احتمال را كسى نداده است . همين قدر كه كسى زنى را متهم كرد و نتوانست ثابت كند ، تازيانه را حتماً بايد بخورد .
احتمال دوم اين است كه اگر كسى توبه كرد ، هم شهادت او قبول باشد و هم فاسق شمرده نشود ، يعنى تمام محروميتهاى اجتماعى او برگردد و از او اعادهء حيثيت بشود .
احتمال سوم اين است كه مجازات دومش براى هميشه باقى است ، يعنى شهادتش هيچوقت قبول نمىشود و « الَّا الَّذينَ تابوا » استثناى عبارت آخر است ، يعنى آن مقدار از او اعادهء حيثيت مىشود كه مىتوان نماز جماعت پشت سر او خواند و از او تقليد كرد ، قاضى هم مىتواند باشد ، اما شهادتش هرگز قبول نمىشود ؛ و بعيد نيست كه اين سومى درست باشد ، يعنى «
إِلَّا الَّذِينَ تابُوا مِنْ بَعْدِ ذلِكَ وَ أَصْلَحُوا
» استثناى از « اولئِكَ هُمُ الْفاسِقونَ » باشد . آيهء بعد :
وَ الَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْواجَهُمْ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ شُهَداءُ إِلَّا أَنْفُسُهُمْ فَشَهادَةُ أَحَدِهِمْ أَرْبَعُ شَهاداتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ . وَ الْخامِسَةُ أَنَّ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَيْهِ إِنْ كانَ مِنَ الْكاذِبِينَ
« 1 »
.
اينجا يك سؤال مطرح مىشود و آن اين كه شما گفتيد كه اگر مردى زنى را متهم به زنا كرد بايد چهار شاهد بياورد . حال اگر چهار شاهد نداشت تكليفش چيست ؟
بايد بداند كه چون شاهد ندارد ، اگر شهادت دهد خودش را تازيانه مىزنند ، پس وظيفهاش سكوت كردن است . حال اگر آن مردى كه ديده آن زن زنا مىكند شوهر آن زن باشد تكليفش چيست ؟ آيا او هم اگر چهار شاهد وجود داشت بيايد پيش حاكم شرعى اظهار كند كه زن من زنا كرده است ؟ اگر بخواهد چهار شاهد پيدا كند ، آنها كارشان تمام شده است . اگر شاهدْ غير شوهر بود ، مىگفتند حال كه چهار شاهد نيست سكوت كن ، حرف نزن ، به تو چه ربطى دارد ؟ اگر بگويى ، خودت را تازيانه مىزنند .
شوهر وقتى پيش حاكم شهادت مىدهد ، بايد چهار بار سوگند به خدا بخورد و خدا را گواه بگيرد كه آنچه مىگويد راست است و دروغ نمىگويد ؛ يعنى يك بار شهادت دادن كافى نيست ، بايد چهار بار باشد ؛ چهار بار هم بايد توأم با سوگند باشد .
هامش
( 1 ) . نور / 6 و 7 .