زناكار را در پشت ديوارها و دور از چشم مردم انجام دهيد ؛ حتماً بايد در حضور مردم باشد و خبرش همه جا پخش شود تا بدانند اسلام در مسئلهء عفاف حساسيت فوقالعاده دارد ، چون اصل اجراى دستورهاى جزايى براى تأديب و تربيت اجتماع است . يك زنى زنا كند و محرمانه او را ولو اعدام هم كنند ، اثرى در اجتماع نمىبخشد . در صدر اسلام هم هر وقت چنين چيزى اتفاق مىافتاد - كه البته كم اتفاق افتاده ، چون اين قوانين را اجرا مىكردند - اعلام عمومى مىكردند كه ايهاالناس ! جمع بشويد براى اينكه بناست حد زنا اجرا شود .
افراط و تفريط در اروپا
به حكم « الْجاهِلُ امّا مُفْرِطٌ اوْ مُفَرِّطٌ » « 1 » دنياى اروپا تا قبل از اين دو سه قرن اخير - كه قانون حاكم بر آن ، قانون كليسا بود - در يك حد افراطى در محدود كردن روابط جنسى كوشش مىكرد و به اسلام در يك سلسله مسائل ايراد مىگرفت . اساساً در قانون كليسا ارتباط جنسى مطلقاً ولو با زن شرعى ، يك كار پليد بود . از نظر آنها زن ذاتاً موجودى پليد بود و عمل مقاربت ولو با زن شرعى عمل كثيفى بود و لهذا افراد مقدس و پاك و منزّه ، افرادى كه شايستگى داشتند به مقامات عالى روحانى برسند ، كسانى بودند كه در همهء عمر زنى را لمس نكرده و با زنى نزديكى نكرده بودند . پاپ از ميان افرادى انتخاب مىشد - و هنوز همچنين است - كه تمام عمر را مجرّد به سر برده بودند ، و اصلًا نفس « تجرّد » مقدس بود . منتها مىگفتند افرادى كه استعداد دارند اين عمل مقدس تجرّد را انجام دهند و در تمام عمر با هيچ زنى تماس نداشته باشند ، كم هستند - و همينها هستند كه بعداً كشيش و كاردينال مىشوند و بعضى به حد پاپ شدن مىرسند - اما اكثر مردم نمىتوانند مجرّد باشند و اگر ما به اكثر مردم بگوييم مجرّد زندگى كنند ، اينها مرتكب عمل زنا مىشوند - كه پليدتر است - و بيشتر عمل جنسى انجام مىدهند . بنابراين از باب « دفع افسد به فاسد » ازدواج را اجازه مىدادند .
اسلام بر عكس ، تجرّد و عزوبت را پليد مىداند و گفته است « زمين ، آدم عزب
هامش
( 1 ) . نهجالبلاغه ، حكمت 70 با اين عبارت : لا يُرَى الْجاهِلُ الّا مُفْرِطاً اوْ مُفَرِّطاً .