2 . عُجْبُ الْمَرْءِ بِنَفْسِهِ احَدُ حُسّادِ عَقْلِهِ « 1 » . خوشامد انسان از خود ، خودپسندى يكى از حاسدان عقل است . حسود ، دشمن است با محسود و مىخواهد او را زمين بزند و نابود كند . عُجب مىخواهد عقل را از مقام خودش ساقط كند . چرا تقوا بينش را مىافزايد ؟ زيرا تقوا كه آمد ، طمع نيست ، عُجب نيست ، هوا و هوس نيست ، گرد و غبار نيست ، روشنايى است . در فضا اگر مه يا دود بيايد ، از يك مترى اشياء را نمىبينيم . تقوا صفاست ، صاف بودن فضاى روح است .
هامش
( 1 )
. نهجالبلاغه ، حكمت 212 .